Rotativa Cúbica

O que vale unha imaxe…

Por anxacorrea

Abr 15

(O alcalde de Vigo, Abel Caballero, cava ante a atenta mirada de José Luis Méndez, director xeral de Caixa Galicia, durante a Operación Carballo. Foto: S. Daponte)

Comeza o show

Por Juan Castro

Abr 14

Dixerido os nomeamentos dos ministros e perfilado a estrutura do goberno, chega a hora das valoracións:

¿Goberno continuista?
Mantra número 1 do manual do bo goberno: ”Se funciona, non o toques”
Mantra número 2 do manual do bo goberno: ”Se non funciona, lembra que máis vale malo coñecido que bo por coñecer”

¿Explica isto a continuidade de Magdalena Álvarez, Bermejo ou Moratinos? A medias.

Sinceramente, pouca xente -aparte dos cataláns- deberon ter tantas ganas como ZP de tirar un muñeco vudú con forma de Maleni ó foso dos caimáns. Pero cotas territoriais e presións de Manuel Chaves á marxe, o Ministerio de Fomento ten por diante meses de actividade frenética.

Keynesianismo obriga: “se a crise ves chegar, pon a obra pública a licitar”, así que case é preferible que a ‘mala coñecida’ acelere as obras antes de que o ‘bo por coñecer’ tarde medio ano en ubicarse.

Paradoxo, ¿traerá Maleni a tempo o AVE a Galicia precisamente pola desaceleración económica? Santo Tomás exclamaría “Ver para crer”. Un galego desencantado preferirá dicir que “Pos sus obras (públicas) las conoceréis”.

Le o resto da entrada »

Denuncias en roldas de prensa

Por Claudia Neira

Mar 27

As roldas de prensa estanse a converter nunha antesala dos xulgados. Antes de presentar oficialmente unha denuncia ou simplemente para poñer a parir ao contrario nada mellor que convocar aos medios a unha presentación en vivo e con “probas” (se son audiovisuais mellor).

Se as cousas se fan ben e os xornalistas non nos molestamos en preguntar demasiado, o resultado máis probable será que os medios recollan simplemente un relato da rolda de prensa aderezado de declaracións, quizais con algunha outra opinión dos aludidos sobre o tema.Só así se explica que o PPdeG (o exemplo máis recente pero non o único en empregar esta táctica) acuse á Consellería de Medio Ambiente e a Sogama -en rolda de prensa, por suposto- de acumular lixo nun vertedoiro ”ilegal” próximo á planta de Cerceda, un lugar onde se levan depositando residuos case desde a posta en marcha do complexo no 2001.

Como se elixen os senadores?

Por ArturoLosada

Mar 25

Estes días, a lea que hai montada no Parlamento de Galicia está a contribuír a escurecer o noso xa de por si complicadiño sistema político, entre tanto insulto e tanta media verdade. Así que merece a pena facer un capítulo da serie Cousas que habería que contar nas noticias pero non se fai porque non queda sitio.

Di a Constitución (art. 69) que cada provincia reparte catro senadores, excepto as insulares, que reparten cinco para compensar, e Ceuta e Melilla, que teñen dous cada unha. Estes 208 senadores en total serán escollidos por sufraxio libre e democrático.

Por eles xa se votou no 9-M. En Galicia, o PP levou tres senadores en cada provincia e o cuarto en discordia foi sempre para o PSOE. Aí se reflicte o feito de que os populares son os máis votados, pese a estar agora na oposición.

Ademais, xa que o Senado é (presuntamente) unha cámara territorial, os parlamentos autonómicos poden escoller directamente alomenos un representante, e outro máis por cada millón de habitantes. Eses senadores por designación autonómica son, nesta lexislatura, 56 en toda España e quedan en mans da maioría parlamentaria.

Galicia, cos seus 2,7 millóns de habitantes, reparte tres senadores. A maioría parlamentaria, PSdeG e BNG, ven de outorgarlle un a cada un dos tres grupos con representación no Hórreo. Co cal, por Galicia, o PP ten 13 senadores, o PSOE 5 e o BNG 1.

Os moitos anos que o PPdeG tivo a maioría absoluta, adoitaban repartir dous senadores para eles e un para o segundo partido máis votado, que é o resultado de aplicar a Lei D’Hont aos votos das últimas eleccións autonómicas. Din que o facían así por consenso, pero en realidade nunca lles preguntaron o seu parecer aos outros grupos. Tiñan a maioría absoluta e podían aprobar o que lles dera a gana, así fora darse tres senadores a si mesmos.

Agora, o PSdeG e o BNG tamén aproban o que lles dá a gana. A súa opción aumenta o pluralismo no Senado, pero so é así porque ambos os dous partidos están obrigados a poñerse de acordo. Cousas do sistema.

Leccións de censura

Por Betti Vázquez

Mar 24

A cerimonia argallada para prender o facho que alumeará os Xogos Olímpicos de Pequín deixou hoxe unha mostra máis da facilidade que China ten para facer calar ás ‘voces discordantes’.

As leccións de censura empezaron a comezos de mes, cando os tibetanos exiliados emprenderon a súa particular cruzada para protestar contra as Olimpíadas e contra o Goberno chino.

1. Que hai manifestacións para esixir respecto ós dereitos humanos? Que se están vendo en todo o mundo, alimentando as posturas contrarias a China? Pois nada, censuramos canles ‘pequeniñas’ coma a BBC e a CNN e listo!

2. Que no propio país tamén medra o descontento? Procura que a túa canle sexa a única que emite imaxes. E procura que as imaxes mostren ós ‘malos’ en acción: nos enfrontamentos entre a Policía e os ‘pancarteiros’, os feridos son sempre, sempre, os primeiros.

3. Que o Dalai Lama se pon parvo e di que vai dimitir de líder se non paran as batallas? Bótalle toda a culpa a el. Quere boicotear os Xogos Olímpicos!

4. Que estás dando un discurso e aparece algún esixindo respecto ós dereitos humanos? Aplicas o berro dos mosqueteiros: ‘todos para un, e un para todos!’. Dos 1.000 policías que hai, mandas cinco ou seis (ou sete) para reducilo. E coma se nada pasase, segues co teu discurso e sorrislle á cámara.

O discreto ¿encanto? da fidalguía

Por anxacorrea

Mar 18

Parece que desta vai a definitiva. Un equipo de tres técnicos de Patrimonio poderán acceder nunha data secreta ao Pazo de Meirás, despois de 70 anos de uso exclusivo da familia do Paco do Ferrol. Con bastante probabilidade, a que fora casa de Emilia Pardo Bazán pasará a ser Ben de Interese Cultural, o que permitirá ao curioso entrar polo menos catro días ao mes.

Algún lector xa propuxo algunha idea para convertelo en museo. Outros sentirán como vitoria propia que a filla de Franco teña que pedirlle permiso á Xunta para pintar as paredes da súa residencia de vacacións.

Como xornalista, a unha gustaríalle ter acceso a certas fontes para coñecer exactamente como se pasa de un “terei moito gusto en facilitar o acceso ao mesmo a esa Dirección Xeral aos efectos de comprobar o seu estado de conservación, que procurei que fose o correcto”, escrito por Carmen Franco a Patrimonio en xaneiro de 2007, ao peche de portas nos fuciños de agosto e aos procesos xudiciais que, de momento, conclúen aquí. Pero diso, supoño, xa se encargará a Historia.

E por último, unha outra curiosidade (partimos da base de que Carmen Franco non le blogs en galego e que por tanto non estamos dando ideas): sabían que un dono dun BIC pode obter beneficios fiscais e axudas para o mantemento do ben?

Un día para lembar a ciberdisidencia

Por Silvia Canabal

Mar 12

Este 12 de marzo celébrase por primeira vez, o Día da Liberdade en Internet, organizado por Reporteiros sen Fronteiras e sen o apoio da UNESCO. As Nacións Unidas retiraron o seu repaldo a última hora para non relacionarse coas “manifestacións organizadas para ocasión”, aínda matizando que lles parece moi ben a iniciativa.

É dicir, que está moi ben iso de ter días mundiais, e que é algo encomiable organizarlle un día ás cousas ameazadas, pero se hai que poñer a cara para que China, Birmania, Arabia Saudita & CIA se che suban á chepa e che planten por menos de nada un conflicto diplomático, pois claro, a cousa cambia. É o que veu dicindo Reporteiros sen Fronteiras, que lle botou en cara á Unesco baixarse os pantalóns ante as presións dos países na lista de ‘Inimigos de Internet‘.

Pero con ou sen as Nacións Unidas, a rede global lembra hoxe a ciberdisidencia, organizando manifestacións virtuais en países onde as manifestacións reais serían duramente reprimidas ou directamente imposibles. Un deles é Myanmnar, antiga Birmania, que cinco meses despois da ‘Revolución azafrán‘ desapareceu por completo da axenda dos medios de comunicación.

En setembro de 2007 os monxes budistas saíron ás rúas respaldados por millóns de cidadáns contra a Xunta Militar Birmana. Coa imposición da censura no país e a expulsión dos xornalistas acreditados, internet foi o único medio polo que a disidencia birmana puido facer oír no exterior as súas protestas. Polo menos ata que o Goberno militar impuxo o silencio desconectando o país da rede mundial.

Birmania convertiuse entón no ‘país da intranet, sen internet’, nun pequeno buraco na rede global. O exército esmagou as manifestacións pacíficas ata que deixaron de resoar nos medios de comunicación. E aínda hoxe non está claro cantas persoas morreron manifestándose nas rúas de Myanmar.

Sostiene Mariano

Por Redacción

Mar 12

Non houbo noite de coitelos longos en Génova, 13 e o morto velado durante tanto tempo parece ter vida malia o amago de colapso do domingo.¡Rajoy morreu! ¿Viva Rajoy?

De momento, ó berro de ¡filas prietas! obriga á lideresa a gardar o machete na funda. Cunha rolda de prensa lacónica, onde toda a firmeza da voz se lle escapaba polas olleiras, Mariano quixo poñer os idus de marzo do seu lado e aplacar as voces que pedían que entregase -galantemente- a cabeza.

Veremos se lle queda forza para aguantar a tanto Bruto e se o congreso do PP se limita a acatar con resignación unha liña continuista. De momento, para a historia quedará que o PP de Rajoy conseguiu o que parecía imposible hai apenas un lustro: que a Dereita ocupase a rúa un domingo si e outro tamén detrás dunha pancarta e que a Esquerda se mobilizase nas urnas. Vivir para ver. O propio Rajoy recoñecía hoxe que moita xente fora votar ó PSOE ”para que non gobernase o PP”. Pena que a frase fose pronunciada sen atisbo de autocrítica…

Por certo, ollo ao lapsus do segundo 50 no seguinte vídeo: “En cuanto a si me presento para preparar el terreno. Sí, a preparar yo el terreno para ganar yo las elecciones del próximo año” ¿Do próximo ano? ¿E logo terá que temer Feijoo pola súa candidatura nas Autonómicas do 2009?

E falando de Feijoo. Unha vez descartado o seu salto á política nacional, é razoable que queira facer mostra do seu galeguismo. Pregunta: ¿Cantas veces é capaz o líder do PPdeG de pronunciar a palabra Galicia nun minuto? Compróbao ti mesmo.

.

¡A que te meto una circunvalación!

Por Juan Castro

Mar 7

En 15 días de campaña hai que falar moito. Tanto, que en 15 días pode pasar que algunha promesa acabe soando a ameaza…

¿Que os socialistas rompen España? ‘Pues la circunvalamos, la atravesamos de Norte a Sur y de Oeste a Este y le metemos una red mallada de 15.000 kilómetros’.

A grandes males, poña unha circunvalación na súa vida…

(Vídeo: D. Cabezón e S. Rodríguez)

Homenaxe ao Gabinete de Prensa da Garda Civil

Por Juan Castro

Mar 4

As notas de prensa non adoitan destacar polo seu lirismo. Por iso mesmo destacan especialmente as da Garda Civil que reflexan merecidamente o surrealismo co que está tecido o Telón de Grelos.

Sirva a transcrición literal desta nota como a nosa particular homenaxe:

“DETENIDO POR SUPUESTO HURTO EN EL CUARTEL DE LA GUARDIA CIVIL DE CULLEREDO

Culleredo/ El ahora detenido, un vecino de O Temple de veintitantos años, había acudido al cuartel de la Guardia Civil de Culleredo, junto con un grupo de varias personas, para prestar declaración sobre una agresión y en calidad de testigo.

Pero al parecer, el joven que debió aburrirse mientras esperaba su turno de manifestación, se dio una ronda de visita por las dependencias policiales hasta que fue sorprendido por uno de los agentes en una habitación del acuartelamiento.

Tras ser preguntado por el guardia sobre la iniciativa tomada por el individuo en su particular turné, el muchacho contestó que él no había cogido nada. Tal contestación infundió la inmediata sospecha del agente que le conminó a poner sus manos sobre la pared para proceder a su cacheo superficial.

Sorpresivamente el joven ya tenía en su poder un radioteléfono portátil del instituto armado, las llaves del coche particular de otro agente de la unidad y que había “encontrado” en la taquilla del afectado y un sello del SERGAS que parece ser que ya traía de otra visita anterior a dependencias de la citada institución.

El joven, que no tenía antecedentes penales, fue puesto a disposición del Juzgado de Instrucción Número Tres de A Coruña, eso si, los funcionarios judiciales ya habían guardado sus carteras… por si acaso.”