Intervencionismo si, pero a vaquiña polo que vale. Hai crise, enterremos o libre mercado ata que volvan as vacas gordas, ou non, xa veremos. Porque competencia e autorregulación seguen a descansar sobre os ombreiros dos pequenos productores, como agricultores, gandeiros, pescadores ou bateeiros.

Eles son moitos e non adoitan ter moita influencia máis aló da sua leira, batea ou barco de pesca. Producen o que poden e afánanse en vendelos  a unhas industrias de transformación e distribución que son poucas, e normalmente pertencen a redes multinacionais.

Moita competencia, pouca oferta. E as industias non teñen que facer moitas chamadas para poñerse de acordo e marcar unha rebaixa de prezos, unha práctica moi pouco liberal, pero sempre atoparán alguén que lla acepte. Porque sempre haberá alguén a quen lle compense vender barato se os demáis non venden nada.

De ahi que agricultores, gandeiros, pescadores e (hoxe mesmo) bateeiros leven todo ano organizando protestas nas que sobresae unha reivindicación común en distintas formas: regulación de prezos. Non, non é libre mercado, pero ao mellor non era tan mala idea…

A decisión unánime do pleno da sala do penal debe ser analizada desde un punto de vista legal e non político; e desde a óptica do noso marco xurídico a irresponsabilidade, neste caso, sería pasar por enriba do principio de irretroactividade das leis, que é o que provocou este aparente paradoxo no que non se permite que se dediquen rúas aos etarras pero se deixan onde estaban as placas colocadas antes do citado ano. Por iso a Audiencia Nacional merece un aplauso, non por facer o seu traballo, senón porque ao cumprir co seu deber vai ser o obxectivo de moitas e inxustas críticas.

Desde o PP, González Pons deixou claro que non comprende a decisión nun claro intento de sacar tallada do asunto. Esperemos que o valenciano estivese dicindo unha desas mentiras políticas ao afirmar que non entende a medida sobre o rueiro etarra, xa que quero pensar que un home coa súa responsabilidade na oposición ten unhas nocións mínimas sobre a Constitución.

No caso das vítimas do terrorismo, a súa frustración e opinión conta con todo o respecto moral de todos os que pensan que os tiros na nuca non son “tácticas modernas” de facer política. Porén, non é aceptable que aseguren que cando un grupo de xuíces cumpren co seu traballo, como é o caso, o Estado estea amosando, como dixo a AVT, “síntomas de balcanización”.

Se agora desexamos borrar literalmente do mapa os terroristas, unhas das posibilidades sería agardar a que os concellos en mans do(s) brazo(s) políticos dos amigos das bombas lapa pasasen a estar rexidos por outras forzas. Pero esta vía, non nos enganemos, será manifestamente imposible de acadar durante décadas en moitas localidades.

O verdadeiro camiño polo que podemos optar é esixir ao PP e ao PSOE que desde Madrid non se laven as mans e esquezan este tema co recurrente argumento de que eles só poden acatar a decisión (faltaría máis), independentemente de que lles guste ou non. Cada vez que esgrimen esta afirmación están esquecéndose de que eles son os que lexislan.

Teñen as ferramentas para sacar adiante unha lei semellante á da Memoria Histórica que garantice que ningunha viúva ou orfo teña que pisar un lastro co nome do asasino do seu familiar. Poden crear unha normativa tallante sen que ninguén tolee por unha suposta pisada á Constitución. Que non conten contos, que máis complicado foi facer pasar polo aro a necesaria Lei de Violencia de Xénero, que di que polo mesmo delito un home é máis culpable que unha muller. Se é certo que queren, que os borren do mapa.

A maioría dos medios de comunicación do Estado están moi contentos de ter dado esta noticia, así como a maioría do público dos medios de comunicación está moi contento de tela lido entre tanta desgracia que enche as portadas.Foi unha sorte que a Cesc Fábregas lle dese por meter o seu primeiro penalti dende que tiña 15 anos.

Mire vostede que pouca cousa fai falla para deixar feliz a tanta xente.Pero había poucos que apostaran por tal cousa cando comezou o torneo. “Outro ano máis sen pasar de cuartos”, dicíase nos bares. “Nin de coña pisan as semifinais”, dicían os directivos de Media Markt, “imos prometer que se o logran, devolvemos o 25% da pasta de todos os televisores que merquen durante a Eurocopa”.

E claro, hoxe son os principais damnificados do éxito español, porque lle van ter que soltar a pasta a 13.500 clientes. Imaxínenos  mordendo as unllas ante as paradas de Casillas, vendo billetes voar pola fiestras… ou vales de compra, máis ben. Mire vostede que pouca cousa fai falla para facer felices a 13.500 persoas.

O irmán malo: Raúl Brey Ábalo, detido este mércores pola súa presunta relación co secuestro do empresario de Sanlúcar de Barrameda, Rafael Ávila. Primo -’lejano’, por suposto- a quen seguramente Mariano Rajoy preferirá non citar nos seus discursos.

Cousas da xenética

Con medidas coma esta que logo non se estrañen os gobernos europeos se as cifras do paro non melloran: as empresas poderán ter a un só traballador facendo case a xornada de dous. Con acordo previo e por escrito iso si, para “garantir” que o empregado acepta o 2×1 voluntariamente, e non por medo a que o despidan.

Este novo horario, ademais de pouca confianza, fai que me asalte a dúbida de se o incremento da xornada acabará sendo como as ‘happy hour’ dos bares de copas. Será o corpo ‘proletario’ capaz de aguantar as ‘ofertas’ do mercado laboral?

Que lonxe parece que quedaron xa as reivindicacións e protestas polas 35 horas semanais! Agora semellan algo antigo, desfasado, incompatible con esa nova Europa que se está forxando desde Bruxelas. Un proxecto común no que o euro marca o paso baixo unha“nova bandeira”:

E quizais tamén ao compás dun novo himno…

Cando os nosos insignes e visionarios políticos e empresarios propuxeron botar un satélite a pacer no espazo tomámosllo a coña. Pero falaban en serio. Dentro duns meses veremos saír cara o espazo a primeira pedra -mellor dito o primeiro ladrillo- da futura Federación de Comercio Pangalaica. Polo menos.

O de ladrillo ten o seu sentido despois de ver o tamaño da criatura: dez por dez por dez centímetros. Tampouco é que o tamaño sexa determinante se o tomamos polo que é: un proxecto educativo da Universidade de Vigo, e se sae ben, cousa que non dubidamos, mesmo poderá servir para algún uso científico do que aínda non nos informaron.

Dito doutra maneira, sen quitarlle unha chisca de mérito á Universidade, este non é para nada un proxecto ‘dos de facer país’, por falar no idioma dos políticos, aínda que non dubiden que cando este cativo esté en órbita ímonos cansar de escoitar o retrouso “Galicia nación punteira, Galicia non hai com’ela”. Para ir cultivando o escepticismo, saben que é exactamente o que imos mandar ó espazo? Pois algo como isto.

Un aparello que ata o venden con todalas pezas nun cómodo kit de montaxe, e que xa puxeron en órbita antes ca nos medio cento de universidades e institucións de todo o longo do mundo.

Este mecano ‘made in USA’ pódese conseguir dende uns 6.000 dólares. Case pasa por un deses proxectos de carpintería que soen levar a cabo algúns granxeiros de Oregón con moito tempo libre. Obviamente, no prezo só van incluídos os mecanismos básicos para que o ‘picosatélite’ chegue ao espazo. Cousas tan básicas como as placas solares -a ver quen é o listo de ir cambiarlle as pilas, se non- véndense a parte. E o mesmo para os equipos de transmisión.

En realidade, a montaxe do satélite non é nada espectacular nin excesivamente cara. As pezas e a circuitería básica son tan estándares que ata teñen portos USB-vese na foto, fíxense-, e utilizan tarxetas SD para a almacenaxe de datos. O que conta, e encarece o proxecto é o que cada desarrollador coloca dentro desta sorte de mac mini sideral. Isto é realmente o que pode diferenciar o proxecto da UVigo do duns amantes do ‘bricomanía’.

Por certo que nesta iniciativa da Universidade de Vigo colabora Retegal, a empresa de capital público que se ocupa dos servizos de telecomunicación. Sen deixar de ser lóxico, a un chámalle a atención que poñan tanto empeño en proxectos que terán un impacto escaso ou a longo prazo no fin da fenda dixital, mentres queda, por aquí embaixo, tanta banda ancha por sementar aínda…

A estas alturas xa estarán vostedes enterados do caso. Alberto Ruíz-Gallardón dixo un día que non lle parecía ben usar o 11-M como ferramenta de oposición política, e iso valeulle a Losantos, coa súa elegancia habitual, para chamarlle “traidor, siniestro, bandido, lacayo del Gobierno, caradura e hijo de Satanás. Te lo repito, alcaldín, 200 muertos, 1.500 heridos y un golpe brutal para echar a tu partido del Gobierno. Te da igual, Gallardón, con tal de llegar tú al poder”.

No xulgado, Losantos intentou a complicada carambola de demostrar que esta diatriba tan fermosa non é un delicto de inxurias, pero as excusas que puxo ao seu favor están a altura de clásicos “o meu can comeu os deberes, profesora”. Dixo que insultando ao alcalde buscaba xustiza para as vítimas do 11-M, do mesmo xeito, suponse, que os EEUU buscan democracia nas súas correrías militares internacionais. Dixo tamén que na radio non se diferencia información de opinión por que será, enton, que nos avisan tras o pito das horas de que comeza un informativo?

En fin, entra dentro do normal que o locutor/pontífice intente defender a súa causa. Pero o que xa máis que pensar é que Pedro Jota Ramírez e José Alejandro Vara pechen filas en torno a el, por unha extraña ‘cortesía profesional’, algo que non tiveron valor para facer nin sequera os altos representantes do PP máis ‘ultramontano’ unha vez postos ante o xuiz.

Din eles, os grandes mediáticos, que o que está en xogo neste xuizo é o dereito dos xornalistas a xulgar e a valorar as noticias, de ahí que saian en defensa de Losantos, preocupados por ter que poñer a remollar as súas barbas.

Máis non, penso eu. O que ten que decidir aquí a señora maxistrada é o dereito a empregar o poder dun medio de comunicación como ariete contra os rivais, a dicir calquera cousa só para facer dano sen preocuparse de se é certo ou non, algo que certas cabeceiras da dereita semellan dispostas a defender custe o que custe.

Máis aló da falta de rigor, da rutina, da interpretación interesada e do adormecimento do sentido crítico, males comúns na prensa española e mundial, están os insultos, a agresión directa e a mentira. Son cousas ás que a lei lles debería poñer freo. E agardo sinceramente que o fagan neste caso.

Por outra banda, outro espírito libre e crítico pon sobre a mesa que en realidade a culpa é da lei do mercado, que corrompe o exercicio da información. Tamén o profesor Luís Álvarez Pousa lembrou esta mañá na presentación dun manual de tratamento informativo da violencia de xénero que nun tempo no que a información se rixe polo seu “valor económico e consumista”, cómpre non esquecer “o valor solidario da noticia”.

Apañar unha reportaxe nunha tarde para ir tirando non vale. E ser altofalante a soldo, tampouco. Quizais sería necesario, entre todos, recompoñer este panorama cada vez máis caótico no que nos movemos.

Mentres España pide vixilancia, a ONU xa prometeu intervir no conflito que vive Somalia para tentar pacificar o país e poder poñer fin á piratería.

Pero un mes despois, en Somalia hai outros titulares:

A fame ameaza a 2,6 millóns de persoas, un 35% da poboación

Somalia e Iraq, os países máis violentos do mundo segundo o ‘Índice Global da Paz’

Cuestión de perspectiva

Ata o de agora, a versión web deste xornal xa enlazaba a noticias de Galiciae.com pero seguía a ser formalmente independente. Dende hoxe, adopta un deseño e unha estrutura similar á dos restos de medios da plataforma (Galiciae.com, El Progreso, Diario de Pontevedra e o económico Nova+) pero coa súa propia cabeceira.

Ademais da maioría dos contidos xa dispoñibles en Galiciae.com -na súa versión galega- o usuario poderá atopar novas firmas, a hemeroteca en PDF ou os puntos de distribución do xornal. Progresivamente, iránse abrindo novas fiestras e contido e ampliando a colaboración entre a redacción de Galiciae e a de LV.

‘LV. De Luns a Venres’ apareceu en novembro do 2006 como unha aposta por construir un novo medio galego e en galego. Actualmente distribúe 50.000 exemplares nas setes principais cidades galegas.

A dirección habitual de LV (www.l-v.es) segue dispoñible, pero o acceso tamén está aberto pola nova dirección lv.galiciae.com.