En conversas de dez-quince minutos, o máis normal é que escoites un par de tópicos e pode que algunha boa ocorrencia. Desculpen que non poña enlaces. Pero a de Carlos Estévez é das que, como xornalista, máis me conmoveu (non no sentido cursi da palabra). Fai pensar que a escusa das superestuturas, ou o que é o mesmo, do condicionamento do traballo do xornalista por parte da empresa, é un labirinto no que é fácil caer, pero no que tamén sentirse cómodo para que nada “externo” perturbe unha “vida normal”.
Por outra banda, outro espírito libre e crítico pon sobre a mesa que en realidade a culpa é da lei do mercado, que corrompe o exercicio da información. Tamén o profesor Luís Álvarez Pousa lembrou esta mañá na presentación dun manual de tratamento informativo da violencia de xénero que nun tempo no que a información se rixe polo seu “valor económico e consumista”, cómpre non esquecer “o valor solidario da noticia”.
Apañar unha reportaxe nunha tarde para ir tirando non vale. E ser altofalante a soldo, tampouco. Quizais sería necesario, entre todos, recompoñer este panorama cada vez máis caótico no que nos movemos.
Un xornalista está obrigado, moralmente, a tratar a información con honestidade, a non facer interpretacións tendenciosas dos feitos e a ser un punto escéptico co que lle contan. Poucas veces (ou nunca) se conseguen, pero son metas que hai que perseguir para facer un traballo digno.
O normal é que un teña que loitar contra a sua propia ignorancia e contra os intereses económicos do medio no que traballa para lograr un mínimo éxito. Mais hai casos nos que o peor obstáculo é o sentido do humor.
As enfermidades cardiovasculares causan algo así como 130.000.
Ningunha desas tres cousas adoita entrar entre as preocupacións dos españois, esas que canta o CIS cada ano, aínda que as dúas primeiras poderíanse evitar cun pouco de esforzo.
Nesa lista, o terrorismo é un clásico. E iso que nos últimos sete anos causou unha media de 0,6 mortos por cada 365 días.
Así a todo, os terroristas dan máis medo que o colesterol e os coches. E quedan mellor nas fotos e nos titulares.
Por iso, cando uns raparigos poñen un petardo na praza da vila, por esa inclinación cara a falcatruada que acompaña de sempre aos exemplares novos de homo sapiens, saen correndo a Garda Civil, os Tedax, a Delegación do Goberno e quen estea de garda.
E por iso, a cousa acaba sendo portada dos medios, aínda que non sexa máis que para explicar que foi unha falcatruada.
Así son as cousas do xornalismo. Ás veces parecen un contrasentido, pero quizáis só é cuestión de velas dende unha perspectiva diferente. Como non nacemos aprendidos, iremos debullando os nosos descubrimentos nesta esquina da rede.
