En 15 días de campaña hai que falar moito. Tanto, que en 15 días pode pasar que algunha promesa acabe soando a ameaza…
A grandes males, poña unha circunvalación na súa vida…
(Vídeo: D. Cabezón e S. Rodríguez)
Como o debate entre os tres líderes galegos veu sendo unha reprodución algo fóra de lugar do primeiro cara a cara entre Rajoy e Zapatero (con cronómetro, voltas aos datos para verter acusacións mutuas e poucas propostas) iso si, en clave autonómica, voulle dedicar o meu tempo á ‘nena’ que mencionou Rajoy no peche da súa intervención o pasado luns, e que sen dúbida pasará a ser a anécdota pola que se recorde o primeiro debate en eleccións xerais desde ano 1993.
Para mostra, os SMS que comezan a circular asinados pola futura meniña, pero sobre todo os vídeos que xa se poden ver no Youtube, uns simplemente poñendo música de fondo e voz afrautada ás declaracións de Rajoy, outros presentando en animación o futuro ‘posible’ ao que se refería o candidato popular.
O noso ínclito analista internacional, Iván Villarmea, falaba hai unha semana do ‘poder brando‘, dos EEUU, a súa habilidade para vender todo o que fan como un espectáculo e lograr espazos mediáticos pola anécdota e non pola análise.
Hoxe vimos unha proba de como funciona o truco, de como se pode vender unha demostración de poderío militar como xesto altruísta.
Durante a mañá, varios medios abriron as súas edicións con variantes deste titular (escollo o de El Mundo por ser moi canónico).
A xesta heroica está servida. Un satélite fóra de control que cae sobre a Terra, cun depósito cheo de gases tóxicos. O presidente dos EEUU, os sempiternos salvadores do mundo, ordena unha dificilisima operación militar para destruílo e acabar co perigo. 60 millóns de dólares para lanzar un super-mísil dende un barco cheo de xornalistas. Só dez segundos para impactar no obxecto en órbita, e unha remota posibilidade de acertarlle a pequena caixa de combustible… Canta emoción, que gráfico tan bonito imos poder colocar nas páxinas de internacional.
A historia, como todo guión de Hollywood, e tirando a inverosímil. Se o depósito de combustible era tan pequeno ¿que dano podería facer diluído a un gritón de metros de altitude? Se o satélite caía ¿no se queimaría coa fricción da reentrada da atmosfera? Se o gas tóxico de marras era hidracina, moi corrente en propulsión espacial ¿son todos os satélites e transbordadores terribles armas químicas?
Pero claro, se colle Bush e di: “Imos rebentar un satélite vello que temos por aí, así en plan peliculeiro, para fardar de mísiles e meterlle o medo no corpo aos inimigos na liberdade”, todo o mundo poñeríao como o malo da película, en vez de como heroe salvamundos. Aos chineses pasoulles hai un ano.
Así son as cousas do xornalismo. Ás veces parecen un contrasentido, pero quizáis só é cuestión de velas dende unha perspectiva diferente. Como non nacemos aprendidos, iremos debullando os nosos descubrimentos nesta esquina da rede.