Rotativa Cúbica

O que vale unha imaxe…

Por anxacorrea

(O alcalde de Vigo, Abel Caballero, cava ante a atenta mirada de José Luis Méndez, director xeral de Caixa Galicia, durante a Operación Carballo. Foto: S. Daponte)

Un día para lembar a ciberdisidencia

Por Silvia Canabal

Este 12 de marzo celébrase por primeira vez, o Día da Liberdade en Internet, organizado por Reporteiros sen Fronteiras e sen o apoio da UNESCO. As Nacións Unidas retiraron o seu repaldo a última hora para non relacionarse coas “manifestacións organizadas para ocasión”, aínda matizando que lles parece moi ben a iniciativa.

É dicir, que está moi ben iso de ter días mundiais, e que é algo encomiable organizarlle un día ás cousas ameazadas, pero se hai que poñer a cara para que China, Birmania, Arabia Saudita & CIA se che suban á chepa e che planten por menos de nada un conflicto diplomático, pois claro, a cousa cambia. É o que veu dicindo Reporteiros sen Fronteiras, que lle botou en cara á Unesco baixarse os pantalóns ante as presións dos países na lista de ‘Inimigos de Internet‘.

Pero con ou sen as Nacións Unidas, a rede global lembra hoxe a ciberdisidencia, organizando manifestacións virtuais en países onde as manifestacións reais serían duramente reprimidas ou directamente imposibles. Un deles é Myanmnar, antiga Birmania, que cinco meses despois da ‘Revolución azafrán‘ desapareceu por completo da axenda dos medios de comunicación.

En setembro de 2007 os monxes budistas saíron ás rúas respaldados por millóns de cidadáns contra a Xunta Militar Birmana. Coa imposición da censura no país e a expulsión dos xornalistas acreditados, internet foi o único medio polo que a disidencia birmana puido facer oír no exterior as súas protestas. Polo menos ata que o Goberno militar impuxo o silencio desconectando o país da rede mundial.

Birmania convertiuse entón no ‘país da intranet, sen internet’, nun pequeno buraco na rede global. O exército esmagou as manifestacións pacíficas ata que deixaron de resoar nos medios de comunicación. E aínda hoxe non está claro cantas persoas morreron manifestándose nas rúas de Myanmar.

Sostiene Mariano

Por Redacción

Non houbo noite de coitelos longos en Génova, 13 e o morto velado durante tanto tempo parece ter vida malia o amago de colapso do domingo.¡Rajoy morreu! ¿Viva Rajoy?

De momento, ó berro de ¡filas prietas! obriga á lideresa a gardar o machete na funda. Cunha rolda de prensa lacónica, onde toda a firmeza da voz se lle escapaba polas olleiras, Mariano quixo poñer os idus de marzo do seu lado e aplacar as voces que pedían que entregase -galantemente- a cabeza.

Veremos se lle queda forza para aguantar a tanto Bruto e se o congreso do PP se limita a acatar con resignación unha liña continuista. De momento, para a historia quedará que o PP de Rajoy conseguiu o que parecía imposible hai apenas un lustro: que a Dereita ocupase a rúa un domingo si e outro tamén detrás dunha pancarta e que a Esquerda se mobilizase nas urnas. Vivir para ver. O propio Rajoy recoñecía hoxe que moita xente fora votar ó PSOE ”para que non gobernase o PP”. Pena que a frase fose pronunciada sen atisbo de autocrítica…

Por certo, ollo ao lapsus do segundo 50 no seguinte vídeo: “En cuanto a si me presento para preparar el terreno. Sí, a preparar yo el terreno para ganar yo las elecciones del próximo año” ¿Do próximo ano? ¿E logo terá que temer Feijoo pola súa candidatura nas Autonómicas do 2009?

E falando de Feijoo. Unha vez descartado o seu salto á política nacional, é razoable que queira facer mostra do seu galeguismo. Pregunta: ¿Cantas veces é capaz o líder do PPdeG de pronunciar a palabra Galicia nun minuto? Compróbao ti mesmo.

Homenaxe ao Gabinete de Prensa da Garda Civil

Por Juan Castro

As notas de prensa non adoitan destacar polo seu lirismo. Por iso mesmo destacan especialmente as da Garda Civil que reflexan merecidamente o surrealismo co que está tecido o Telón de Grelos.

Sirva a transcrición literal desta nota como a nosa particular homenaxe:

“DETENIDO POR SUPUESTO HURTO EN EL CUARTEL DE LA GUARDIA CIVIL DE CULLEREDO

Culleredo/ El ahora detenido, un vecino de O Temple de veintitantos años, había acudido al cuartel de la Guardia Civil de Culleredo, junto con un grupo de varias personas, para prestar declaración sobre una agresión y en calidad de testigo.

Pero al parecer, el joven que debió aburrirse mientras esperaba su turno de manifestación, se dio una ronda de visita por las dependencias policiales hasta que fue sorprendido por uno de los agentes en una habitación del acuartelamiento.

Tras ser preguntado por el guardia sobre la iniciativa tomada por el individuo en su particular turné, el muchacho contestó que él no había cogido nada. Tal contestación infundió la inmediata sospecha del agente que le conminó a poner sus manos sobre la pared para proceder a su cacheo superficial.

Sorpresivamente el joven ya tenía en su poder un radioteléfono portátil del instituto armado, las llaves del coche particular de otro agente de la unidad y que había “encontrado” en la taquilla del afectado y un sello del SERGAS que parece ser que ya traía de otra visita anterior a dependencias de la citada institución.

El joven, que no tenía antecedentes penales, fue puesto a disposición del Juzgado de Instrucción Número Tres de A Coruña, eso si, los funcionarios judiciales ya habían guardado sus carteras… por si acaso.”

A nena de Rajoy

Por Claudia Neira

Como o debate entre os tres líderes galegos veu sendo unha reprodución algo fóra de lugar do primeiro cara a cara entre Rajoy e Zapatero (con cronómetro, voltas aos datos para verter acusacións mutuas e poucas propostas) iso si, en clave autonómica, voulle dedicar o meu tempo á ‘nena’ que mencionou Rajoy no peche da súa intervención o pasado luns, e que sen dúbida pasará a ser a anécdota pola que se recorde o primeiro debate en eleccións xerais desde ano 1993.

Para mostra, os SMS que comezan a circular asinados pola futura meniña, pero sobre todo os vídeos que xa se poden ver no Youtube, uns simplemente poñendo música de fondo e voz afrautada ás declaracións de Rajoy, outros presentando en animación o futuro ‘posible’ ao que se refería o candidato popular.

A que van os galegos á biblioteca?

Por anxacorrea

Asociación de ideas…

(Inauguración da Biblioteca Pública de Santiago, aínda sen libro, en época electoral. E de paso, fastidiando as estatísticas. Foto: Otto. AGN)

Se pareces honrado, podes pasar

Por Silvia Canabal

A Comisión Europea presentou hoxe un plan que reforza a seguridade nas fronteiras. Inclúe a posibilidade a longo prazo de instalar un sistema de rexistro facial e ocular que recoñecerá aos viaxeiros habituais, executivos, e xente de ben que crucen as nosas fronteiras para que poidan entrar e sair sen demora. Por outra banda, os descoñecidos e potencialmente perigosos terán que buscar o modo de acreditar os seus motivos de viaxe.

A cousa vén en consonancia coa obsesión masiva pola seguridade que reina no primeiro mundo. A mellor solución parece ser ter fichado a todo o mundo, coa idea de que un megarrexistro de identidades valerá para saber quen é quen e impedir que os ‘malos’ cometan os seus delitos.

En verbas do comisario europeo de Xusticia e Seguridade, Franco Frattini, a intención é boa: “Queremos facilitar as viaxes das persoas honradas e á vez impedir a entrada de terroristas, mafiosos, delincuentes ou inmigrantes ilegais.”

Semella que para o comisario europeo todo é chan. Dá igual que planees un atentado no centro de Bruxelas para matar a milleiros de persoas. Ou que te adiques a meter e sacar de europa maletíns cheos de cartos do narcotráfico. Ou que non teñas que comer no teu país e decidas emigrar, arriscando o pelexo fóra da lei, na busca dunha vida digna. Tanto ten, todos son igual de delincuentes. Primeiro acostumámonos a ver a palabra inmigración seguida de ilegal, agora farémonos á idea de que vela seguida de delincuentes e maleantes.

O grupo de dereitos humanos Privacy International xa denunciou que os plans anunciados por Frattini crearían una “Fortaleza Europa”. O Consello Europeo sobre Refuxiados e Exiliados dixo tamén que canto máis duras sexan as restriccións, máis difícil será para moitas persoas perseguidas atopar a seguridade. Pero Europa seguirá sentíndose segura detrás das súas amuralladas fronteiras, porque crerá que só as atravesan persoas que parecen honradas. O que pasa é que unha cousa é selo e outra parecelo.

A band apart

Por Redacción

A Xunta, Caixanova, Caixa Galicia, o Banco Pastor e Manuel Jove únense para impulsar a sociedade financeira Crecentia Galicia.

Quen será o noso Señor Marrón?

Sobre o visado por puntos…

Por Claudia Neira

O Partido Popular propón un ‘visado por puntos’ para os estranxeiros que queiran vir traballar a España. Como nas oposicións, os inmigrantes irán subindo na lista de preferencia para entrar no país mediante unha suma de méritos profesionais, ou por ter a sorte de vir dalgunha das nacións que o PP considera que manteñen “vínculos históricos” con España.

Como os populares non adiantaron o baremo que seguirán cualificar aos futuros inmigrantes -se gañan as eleccións- ídesme permitir apuntar alguns posibles criterios que poderían aplicar tendo en conta as declaracións realizadas por membros do PP estes días:

- Coñecemento do idioma español (seguro que dá puntos e ademais lles facilitará cumprir as condicións para asinar o ‘contrato de integración’ que tamén propoñen os populares).
- Puntuable para traballar na agricultura: experiencia na colleita manual de froitas e verduras (segundo tempada).
- Puntuable para a hostalería: acreditada capacidade memorística (posibilidade de establecer un test en base ao listado dos Reis Godos).
- Puntuable para o servizo doméstico: Familiaridade coas tarefas de limpeza e mantemento do fogar.
…

Porque claro, os traballadores altamente cualificados xa adiantou o coordinador do programa electoral do PSOE que recibirán “visados especiais”.

O Día da Marmota

Por Silvia Canabal

A tres días do ‘termómetro’ das primarias estadounidenses, o Supermartes, o debate electoral enche os medios de comunicación norteamericanos trala retirada de Edwards e Giuliani, os apoios que gaña este ou o outro candidato, ou a reconciliación de Obama e Clinton ante o impulso que colle o seu rival común.

Pero por un día, este sábado as primarias non serán o tema de apertura. É o único día do ano no que a predición meteorolóxica vai sempre ao principio do telexornal e non ao remate. É o Día da Marmota, no que Phil, o meteorólogo máis famoso do mundo, anuncia se chega a primavera ou pola contra o inverno se demora seis semanas máis.

Iso si, Phil non vai alterar a orde dos titulares dos xornais deste recanto do mundo, que viven tamén a súa campaña electoral. A Igrexa segue cargando contra o matrinomio homosexual e a ‘Educación para a cidadanía’, o terrorismo segue a ser moeda de cambio en campaña, os partidos continúan coa súa escalada de grandes promesas e os seus estériles debates. É o noso particular Día da Marmota.