Borralos do mapa
Por Juan Méndez
Xull 10Brindemos un aplauso á Audiencia Nacional nos días en que só vai recibir os paus, ata certo punto comprensibles, de gran parte da opinión pública. A decisión de non considerar delito o mantemento das rúas e prazas dedicadas a etarras antes do ano 2000 é un acerto, aínda que poida resultar noxenta para as vítimas do terrorismo, especialmente para aqueles que padecen nos seus concellos as consecuencias destas escandalosas homenaxes ao crime.
A decisión unánime do pleno da sala do penal debe ser analizada desde un punto de vista legal e non político; e desde a óptica do noso marco xurídico a irresponsabilidade, neste caso, sería pasar por enriba do principio de irretroactividade das leis, que é o que provocou este aparente paradoxo no que non se permite que se dediquen rúas aos etarras pero se deixan onde estaban as placas colocadas antes do citado ano. Por iso a Audiencia Nacional merece un aplauso, non por facer o seu traballo, senón porque ao cumprir co seu deber vai ser o obxectivo de moitas e inxustas críticas.
Desde o PP, González Pons deixou claro que non comprende a decisión nun claro intento de sacar tallada do asunto. Esperemos que o valenciano estivese dicindo unha desas mentiras políticas ao afirmar que non entende a medida sobre o rueiro etarra, xa que quero pensar que un home coa súa responsabilidade na oposición ten unhas nocións mínimas sobre a Constitución.
No caso das vítimas do terrorismo, a súa frustración e opinión conta con todo o respecto moral de todos os que pensan que os tiros na nuca non son “tácticas modernas” de facer política. Porén, non é aceptable que aseguren que cando un grupo de xuíces cumpren co seu traballo, como é o caso, o Estado estea amosando, como dixo a AVT, “síntomas de balcanización”.
Se agora desexamos borrar literalmente do mapa os terroristas, unhas das posibilidades sería agardar a que os concellos en mans do(s) brazo(s) políticos dos amigos das bombas lapa pasasen a estar rexidos por outras forzas. Pero esta vía, non nos enganemos, será manifestamente imposible de acadar durante décadas en moitas localidades.
O verdadeiro camiño polo que podemos optar é esixir ao PP e ao PSOE que desde Madrid non se laven as mans e esquezan este tema co recurrente argumento de que eles só poden acatar a decisión (faltaría máis), independentemente de que lles guste ou non. Cada vez que esgrimen esta afirmación están esquecéndose de que eles son os que lexislan.
Teñen as ferramentas para sacar adiante unha lei semellante á da Memoria Histórica que garantice que ningunha viúva ou orfo teña que pisar un lastro co nome do asasino do seu familiar. Poden crear unha normativa tallante sen que ninguén tolee por unha suposta pisada á Constitución. Que non conten contos, que máis complicado foi facer pasar polo aro a necesaria Lei de Violencia de Xénero, que di que polo mesmo delito un home é máis culpable que unha muller. Se é certo que queren, que os borren do mapa.
