Ano 2008
Un pesqueiro vasco é secuestrado por piratas en augas somalís.
Tras 8 días de negociación, os pescadores son liberados.
O goberno congratúlase do seu gran éxito diplomático.
As axencias e medios de comunicación revelan en que ese éxito diplomático custou 1′2 millóns de dólares, aínda que se descoñece se foi o armador ou o goberno quen se fixo cargo do rescate.
A Oposición clama ó ceo e pide que se asuman responsabilidades.
Ano 2004
Anúnciase que o presidente do goberno de certo país europeo será condecorado coa medalla de Ouro do Congreso da Primeira potencia económica e militar do mundo.
Esa condecoración recibírona antes personalidades como Nelson Mandela ou Teresa de Calcuta
O goberno congratúlase do seu gran éxito diplomático.
As axencias e medios de comunicación revelan que ese éxito diplomático custou 2′3 millóns de dólares, financiados polo Ministerio de Asuntos Exteriores e entregados a un lobby de avogados encargado de promover a imaxe do presidente e conseguir as firmas necesarias.
A Oposición clama ó ceo e pide que se asuman responsabilidades.
A Diplomacia, como a fama, custa.
PD: o presidente de certo país europeo nunca chegou a recoller a medalla.
Se a incorrupto lle chaman ter unha máscara de látex na cara para que non se vexa o descomposto que está, mans de silicona, barba de pega e un equipo de bioquímicos e embalsamadores coidando de ti para que poidas ir de festa coa momia de Lennin sen que se che noten moito as enrugas, pois si, aceptamos ‘incorrupto’.
Dixerido os nomeamentos dos ministros e perfilado a estrutura do goberno, chega a hora das valoracións:
¿Goberno continuista? Mantra número 1 do manual do bo goberno: ”Se funciona, non o toques” Mantra número 2 do manual do bo goberno: ”Se non funciona, lembra que máis vale malo coñecido que bo por coñecer”
¿Explica isto a continuidade de Magdalena Álvarez, Bermejo ou Moratinos? A medias.
Sinceramente, pouca xente -aparte dos cataláns- deberon ter tantas ganas como ZP de tirar un muñeco vudú con forma de Maleni ó foso dos caimáns. Pero cotas territoriais e presións de Manuel Chaves á marxe, o Ministerio de Fomento ten por diante meses de actividade frenética.
Keynesianismo obriga: “se a crise ves chegar, pon a obra pública a licitar”, así que case é preferible que a ‘mala coñecida’ acelere as obras antes de que o ‘bo por coñecer’ tarde medio ano en ubicarse.
Paradoxo, ¿traerá Maleni a tempo o AVE a Galicia precisamente pola desaceleración económica? Santo Tomás exclamaría “Ver para crer”. Un galego desencantado preferirá dicir que “Pos sus obras (públicas) las conoceréis”.
En 15 días de campaña hai que falar moito. Tanto, que en 15 días pode pasar que algunha promesa acabe soando a ameaza…
¿Que os socialistas rompen España? ‘Pues la circunvalamos, la atravesamos de Norte a Sur y de Oeste a Este y le metemos una red mallada de 15.000 kilómetros’.
A grandes males, poña unha circunvalación na súa vida…
As notas de prensa non adoitan destacar polo seu lirismo. Por iso mesmo destacan especialmente as da Garda Civil que reflexan merecidamente o surrealismo co que está tecido o Telón de Grelos.
Sirva a transcrición literal desta nota como a nosa particular homenaxe:
“DETENIDO POR SUPUESTO HURTO EN EL CUARTEL DE LA GUARDIA CIVIL DE CULLEREDO
Culleredo/ El ahora detenido, un vecino de O Temple de veintitantos años, había acudido al cuartel de la Guardia Civil de Culleredo, junto con un grupo de varias personas, para prestar declaración sobre una agresión y en calidad de testigo.
Pero al parecer, el joven que debió aburrirse mientras esperaba su turno de manifestación, se dio una ronda de visita por las dependencias policiales hasta que fue sorprendido por uno de los agentes en una habitación del acuartelamiento.
Tras ser preguntado por el guardia sobre la iniciativa tomada por el individuo en su particular turné, el muchacho contestó que él no había cogido nada. Tal contestación infundió la inmediata sospecha del agente que le conminó a poner sus manos sobre la pared para proceder a su cacheo superficial.
Sorpresivamente el joven ya tenía en su poder un radioteléfono portátil del instituto armado, las llaves del coche particular de otro agente de la unidad y que había “encontrado” en la taquilla del afectado y un sello del SERGAS que parece ser que ya traía de otra visita anterior a dependencias de la citada institución.
El joven, que no tenía antecedentes penales, fue puesto a disposición del Juzgado de Instrucción Número Tres de A Coruña, eso si, los funcionarios judiciales ya habían guardado sus carteras… por si acaso.”
- “El problema de España es la pérdida de valores. (…) Si añadimos nuevos valores, estaríamos cayendo en lo que estoy denunciando: el multiculturalismo. que es comparable a la caída del Imperio romano. El multiculturalismo significa la anulación de todos los valores en la tentativa de encontrar otros nuevos. ”
- “El libro describe la España con la que se topa uno cuando enciende la televisión, cuando sale a la calle, cuando para en una discoteca: la España hortera y chabacana, desgreñada, envidiosa, malhablada, que ha pasado del mito del Cid al del Pocero.”
- “Si vienen a decirnos que el ‘tam tam’ de una tribu africana vale lo mismo que la Novena Sinfonía de Beethoven, eso no es un nuevo valor, es un desvalor.”
- “Occidente está en el fondo del problema, es un accidente mortal para la humanidad por esta cosa del monoteísmo, que es la cuna del nacionalismo. (…) No hay que ser nacionalista, sino patriota.”
- “Grecia, Roma y Egipto fueron una patria. España también y yo llegué a conocerla, tú no.”
- “Yo soy yo, lo primero de todo, soy nadie, soy Fernando Sánchez Dragó. Después de eso, soy de Soria, castellano, español, europeo, ciudadano del mundo y criatura cósmica. Todos nosotros somos círculos concéntricos y en lugar de restarnos, nos suman.”
E sen dúbida, as miñas preferidas:
- “Ahora estoy en Santiago de Compostela y soy tan gallego como tú. Soy de donde estoy. He pasado una noche fatal porque me zampé una lamprea que me sentó como un tiro, así que más gallego imposible…”
- “¿A ti te gusta la lamprea? A casi ninguna mujer le gusta, es una comida de hombres.”
Como ben verían os observadores, El Progreso, xornal irmán de Galiciae, experimenta hoxe unha forte posta ao día na súa versión papel. Na versión dixital esta posta ao día trasládase á gama cromática -abandonando o tradicional verde- e, sobre todo, a unha nova cabeceira.
“Aínda recordo a cara que se nos quedou aquela mañá, a principios de setembro, en que Paco Trujillo e o seu equipo nos presentaron un avance do novo deseño de El Progreso. Cando vimos aquela cabeceira con letra de pau, como a chaman os tipógrafos, e non a gótica de sempre, contuvemos a respiración.
Fíxose un silencio atronador, ata que Paco dixo: ”Isto é unha actualización da vosa cabeceira histórica”. Moitos miraron para a parede, onde está colgada unha reprodución facsímile do número un, e respiraron.
A verdade é que o deseño que estrea este 23 de xaneiro El Progreso, no ano do primeiro centenario, racha xa dende o que parece o máis sacrosanto, a cabeceira. Recordo que Paco presentou un boceto do novo deseño coa cabeceira gótica, pero aquilo era como poñerlle a un santo dúas pistolas. O certo é que o deseño novo só vale con esta cabeceira.
Seguramente, este mércores imos descolocar a máis dun lugués. A unhas cen mil persoas, se ten razón o estudio general de medios… Bueno, serán máis, porque o que se achegue a un quiosco vai botar algo de menos. Sabido é que un non le a cabeceira do xornal que compra, senón que se guía polo conxunto das letras, a tipografía, o formato do xornal, os brancos e outras cousas.
Algún dirá que estamos tolos. Pero o certo é que a letra gótica non foi a primeira. No especial contan a historia: El Progreso empezou coa que reinterpreta agora; cambiouna por un estilo modernista 75 números despois (si, daquela os xornais eran moi impacientes), retocado preto do número 600, entre 1913 e 1920 usou a gótica, e no 1921 pasou a un modernismo esaxerado. O 1 de abril de 1921 adoptouse a letra gótica que ten acompañado a catro xeracións de lugueses.
Pero iso é pasado. Agora toca mirar cara adiante, e este cambio non vai ser só de cabeceira ou de deseño, senón que tamén vai afectar ao xeito de tratar as noticias, porque iso, contar o que pasa, é para o que serven os xornais.”
E como proba, aquí queda a viaxe polo tempo de El Progreso a través das súas diferentes cabeceiras:
E, finalmente,
Moita sorte aos compañeiros de Lugo nesta nova etapa.
Titular e foto vistos na portada en papel de “La Gaceta de los Negocios”:
“ZP agita el fantasma de la abstención”
Con ese tremendo sable láser, a ver que espectro é o guapo que se lle resiste…
Post Mortem: Por certo, a foto é de Kai Fösterling, da axencia EFE. Nunca deixará de impresionarme o sexto sentido dos fotógrafos para buscar o “instante decisivo”…
Despois de ter que ter que completar unha enxeñería e desempolvar o quimicefa para entender o poder destrutivo do ácido bórico ou os vínculos de “El Chino”do irmán do cuñado do vendedor de txapelas do guarda de Mina Conchita, agradécese un xiro comunicativo que permita unha maior comprensión, unha linguaxe máis común e menos técnica no xornalismo de
investigación…
Titular na portada de ‘El Mundo’, mércores 9 de xaneiro do 2007
Así son as cousas do xornalismo. Ás veces parecen un contrasentido, pero quizáis só é cuestión de velas dende unha perspectiva diferente. Como non nacemos aprendidos, iremos debullando os nosos descubrimentos nesta esquina da rede.
