Mai
5
Empeza a conta atrás para a nova reunión da Mesa do Leite para falar de prezos e de contrato homologado. Dende Medio Rural todo se ve ‘rosa’, pero os gandeiros non as teñen todas consigo. Van alá moitas negociacións e ningún acordo. Eles deixárono claro. Queren vivir do leite. E queren facelo por enriba dos intereses políticos.
Pero esta é unha guerra na que combatemos todos. Hai uns meses os prezos estaban polas nubes, e dicíannos que había moita demanda dende Asia. Agora firmas coma Leite Río quéixanse de que non venden. En Asia xa non se bebe leite?
Pese a todo, semella que ó campo de batalla só saen os gandeiros. A última concentración, en Compostela, foi noticia en tódolos xornais. Arroiaba, pero a auga non foi excusa para as máis de 7.000 persoas que percorreron as rúas pedindo o que xa lles corresponde: prezos xustos.
Foi a última dunha longa serie de manifestacións que ocuparon a primeira plana nos medios. E o mesmo pasou coas anteriores xuntanzas entre Medio Rural e os sindicatos, que foron noticia pola falta de acordo.
Pero perderánse na memoria. Porque a actualidade, por moi negra que sexa, mastígase e trágase. Agora toca outra reunión. Outro episodio do eterno conflito. Poderemos informar, á fin, do ‘Acordo na Mesa do Leite‘? Déannos ese titular.
Mar
24
A cerimonia argallada para prender o facho que alumeará os Xogos Olímpicos de Pequín deixou hoxe unha mostra máis da facilidade que China ten para facer calar ás ‘voces discordantes’.
As leccións de censura empezaron a comezos de mes, cando os tibetanos exiliados emprenderon a súa particular cruzada para protestar contra as Olimpíadas e contra o Goberno chino.
1. Que hai manifestacións para esixir respecto ós dereitos humanos? Que se están vendo en todo o mundo, alimentando as posturas contrarias a China? Pois nada, censuramos canles ‘pequeniñas’ coma a BBC e a CNN e listo!
2. Que no propio país tamén medra o descontento? Procura que a túa canle sexa a única que emite imaxes. E procura que as imaxes mostren ós ‘malos’ en acción: nos enfrontamentos entre a Policía e os ‘pancarteiros’, os feridos son sempre, sempre, os primeiros.
3. Que o Dalai Lama se pon parvo e di que vai dimitir de líder se non paran as batallas? Bótalle toda a culpa a el. Quere boicotear os Xogos Olímpicos!
4. Que estás dando un discurso e aparece algún esixindo respecto ós dereitos humanos? Aplicas o berro dos mosqueteiros: ‘todos para un, e un para todos!’. Dos 1.000 policías que hai, mandas cinco ou seis (ou sete) para reducilo. E coma se nada pasase, segues co teu discurso e sorrislle á cámara.
Feb
26
Un candidato sentado a anos luz do outro. Un moderador incapaz de reconducir cara o futuro unhas intervencións ancoradas no pasado. Unhas quendas controladas por un árbitro de baloncesto agochado en cada esquina do plató. E nin unha soa proposta, nin novidosa nin repetida, ningunha, a dúas semanas das eleccións.
É o resumo do agardado debate entre Zapatero e Rajoy que se celebrou onte. E nunca mellor dito o de ‘celebrou’, xa que levabamos quince anos agardando ver un cara a cara entre os dous principais candidatos á Moncloa. Sen embargo, a montaxe do espectáculo ofrecido moito lembrou a aquel González vs. Aznar.
Os dous aspirantes, en teoría máis obrigados a explicar os seus ‘plans’ de futuro ca en revisar os do pasado, fóronse polas ramas. En hora e media de debate (máis os cinco minutos que nin Campo Vidal, cronómetro en man, puido evitar) apenas se escoitou falar de sanidade ou de educación.
A expectación xerada antes do arranque, con conta atrás incluída, presaxiaban un duelo en toda regra. Vaia, que non defraudarían. Pero a longa e pesada presentación de Campo Vidal, coa enumeración unha a unha de tódalas televisións, radios e demais que emitirían o debate, deixou claro dende o primeiro minuto que o formato escollido deixaba moito que desexar.
O deseño pechado dos bloques e o ‘respecto’ dispensado por Zp e Rajoy, que nin se molestaban en darse réplica, converteron noutro debate sobre o estado da nación o cara a cara máis agardado. O monólogo de despedida do candidato popular queda para a memoria.
Xan
22
Infojobs, un dos portais de internet máis consultados á hora de buscar emprego, colga unha oferta para un posto de secretaria de dirección en Madrid. E coma en toda oferta, quen quixese optar ó posto debía reunir uns requisitos: vehículo propio, dominio de idiomas, experiencia, e bla bla bla. Ata aquí, todo normal.
Pero a última das liñas que viña encabezada polo ladiño ‘Requisitos mínimos’, hai un que chama a atención. A futura personal assistant, como reza a oferta, deberá ter unha “ideoloxía conservadora”. E por se os candidatos teñen algunha dúbida do que isto significa, a empresa aclara entre parénteses: “Afín a partidos de dereitas”.
Por se alguén o dubidaba, agora queda claro. A ideoloxía tamén conta á hora de poñerse a traballar. Dentro de nada será campo obrigatorio a encher no currículo de que pé coxea cadaquén.
Dec
20
Esta semana arrincaba con dúas noticias que centraron a atención dos medios. A primeira referíase á Conferencia de París, a reunión internacional de doantes na procura de fondos para a construción do futuro estado palestino.
A segunda alertaba do novo romance de Nicolás Sarkozy. O presidente francés volveu á idade do pavo e paseou por Eurodisney coa cantante e ex modelo Carla Bruni. Outra tentativa de Sarkozy para tapar o sol cun dedo.
E conseguiuno. Igual que fixera canda a folga dos transportes anunciando o seu divorcio nunha eficaz manobra de despiste.
Desta vez a ‘verdade incómoda‘ era Gaddafi. A recepción cos brazos abertos dispensada nun país democrático a un ditador para que imparta leccións sobre dereitos humanos esperta críticas. Unha foto do apertón de mans con este señor deixa unha mancha. E para limpala está Carla Bruni.
Na Conferencia de París estaba en xogo o futuro de milleiros de persoas. A súa supervivenza. A noticia abriu as seccións de Internacional o luns, pero o martes xa non era noticia. Non interesaba.
O novo lío amoroso do presidente francés segue enchendo páxinas. Este man a man mediático, entre Palestina e Bruni, gañouno Sarkozy por goleada.
Dec
12
Dende que Fernando Alonso e McLaren Mercedes rescindiron o contrato que os unía, a prensa colocou ó asturiano en case tódalas escuderías de cara á vindeira tempada. Dando un xiro de moitos graos, nas últimas semanas os xornais falaban de que non correría con ninguén. Os medios fixéronse eco das declaracións do piloto escocés de Red Bull, David Coulthard, e comezouse a barallar a posibilidade dun ano sabático.
O seguinte paso foi falar do enlace cun dos catro volantes que agardaban máis firmemente polo ovetense, Renault, Honda, Toyota e Red Bull. Pero o contrato sería só por un ano, xa que Alonso quería fichar por Ferrari na vindeira tempada.
Finalmente, as dúbidas despexáronse e a escudería que aprobeitará o tirón do asturiano será Renault. De súpeto, “despistámonos” e o ano sabático ou a duración do contrato deixaron de importar. Os plumillas fomos ó que nos interesaba: o soldo. Canto cobraría Alonso?
O baile de cifras oscilou os “25 ou 35 millóns de euros” que recibiría segundo Televisión Española (dez arriba ou dez abaixo…), os 42 que lle pagaría AS, ou os menos de 16 que gañaría segundo Manel Serras, o especialista do diario El País. Sen esquecer os 35 que cobraría segundo a maioría da prensa. Galiciae incluído.
Para os xornalistas semellou fundamental dar unha cifra, aínda que estivese e siga a estar sen confirmar. Cando falamos dos atentados de onte en Arxel ou desta mañá en Iraq dicimos que hai “decenas” de mortos e ficamos tranquilos. Decenas. Moitos. Que máis ten cantos? Pero con Alonso hai que afondar máis.
E afondando, boa parte dos xornais converteron ó asturiano no piloto máis pagado da historia no tempo que leva redactar unha noticia. Seguro que o agora retirado Schumacher non concorda co dato. O alemán cobrou na súa última tempada na Fórmula 1 a frioleira de 46 millóns.
De confirmarse algún día o soldo de 35 millóns por ano, Alonso sería, efectivamente, o piloto mellor pagado. Pero non da historia, senón da parrilla. Ás veces, a présa e o afán por dalo todo xóganos unha mala pasada. E de “pequenos despistes” facemos grandes portadas.
