O mercado libre ven sendo como a moral cristiana, unha cousa que se invoca so cando convén e que se lle aplica só a quen convén. Ningún constructor acordouse de invocar a Adam Smith agora que o goberno anunciou que lles ía mercar un chan que non dan vendido para facer vivendas protexidas (coma se o que faltara son vivendas baleiras que coller e protexer…) E iso que non hai tanto puxeran o grito no ceo por aquilo de reservar o 40% do solo para pisos públicos.
Intervencionismo si, pero a vaquiña polo que vale. Hai crise, enterremos o libre mercado ata que volvan as vacas gordas, ou non, xa veremos. Porque competencia e autorregulación seguen a descansar sobre os ombreiros dos pequenos productores, como agricultores, gandeiros, pescadores ou bateeiros.
Eles son moitos e non adoitan ter moita influencia máis aló da sua leira, batea ou barco de pesca. Producen o que poden e afánanse en vendelos a unhas industrias de transformación e distribución que son poucas, e normalmente pertencen a redes multinacionais.
Moita competencia, pouca oferta. E as industias non teñen que facer moitas chamadas para poñerse de acordo e marcar unha rebaixa de prezos, unha práctica moi pouco liberal, pero sempre atoparán alguén que lla acepte. Porque sempre haberá alguén a quen lle compense vender barato se os demáis non venden nada.
De ahi que agricultores, gandeiros, pescadores e (hoxe mesmo) bateeiros leven todo ano organizando protestas nas que sobresae unha reivindicación común en distintas formas: regulación de prezos. Non, non é libre mercado, pero ao mellor non era tan mala idea…
O fútbol é un deporte no que pode pasar de todo, mesmo que unha selección como España, de xogo irregular (pese a quen pese), venza á campiona do Mundo nunha das súas especialidades: as quenda de penaltis.
A maioría dos medios de comunicación do Estado están moi contentos de ter dado esta noticia, así como a maioría do público dos medios de comunicación está moi contento de tela lido entre tanta desgracia que enche as portadas.Foi unha sorte que a Cesc Fábregas lle dese por meter o seu primeiro penalti dende que tiña 15 anos.
Mire vostede que pouca cousa fai falla para deixar feliz a tanta xente.Pero había poucos que apostaran por tal cousa cando comezou o torneo. “Outro ano máis sen pasar de cuartos”, dicíase nos bares. “Nin de coña pisan as semifinais”, dicían os directivos de Media Markt, “imos prometer que se o logran, devolvemos o 25% da pasta de todos os televisores que merquen durante a Eurocopa”.
E claro, hoxe son os principais damnificados do éxito español, porque lle van ter que soltar a pasta a 13.500 clientes. Imaxínenos mordendo as unllas ante as paradas de Casillas, vendo billetes voar pola fiestras… ou vales de compra, máis ben. Mire vostede que pouca cousa fai falla para facer felices a 13.500 persoas.
Esta semana vimos a Federico Jiménez Losantos sentado no banco dos acusados, unha imaxe que tal vez debería ser máis habitual tras anos linguaxe groso, acusacións infundadas e calumnias a todo aquel que non fora do seu agrado.
A estas alturas xa estarán vostedes enterados do caso. Alberto Ruíz-Gallardón dixo un día que non lle parecía ben usar o 11-M como ferramenta de oposición política, e iso valeulle a Losantos, coa súa elegancia habitual, para chamarlle “traidor, siniestro, bandido, lacayo del Gobierno, caradura e hijo de Satanás. Te lo repito, alcaldín, 200 muertos, 1.500 heridos y un golpe brutal para echar a tu partido del Gobierno. Te da igual, Gallardón, con tal de llegar tú al poder”.
No xulgado, Losantos intentou a complicada carambola de demostrar que esta diatriba tan fermosa non é un delicto de inxurias, pero as excusas que puxo ao seu favor están a altura de clásicos “o meu can comeu os deberes, profesora”. Dixo que insultando ao alcalde buscaba xustiza para as vítimas do 11-M, do mesmo xeito, suponse, que os EEUU buscan democracia nas súas correrías militares internacionais. Dixo tamén que na radio non se diferencia información de opinión por que será, enton, que nos avisan tras o pito das horas de que comeza un informativo?
En fin, entra dentro do normal que o locutor/pontífice intente defender a súa causa. Pero o que xa máis que pensar é que Pedro Jota Ramírez e José Alejandro Vara pechen filas en torno a el, por unha extraña ‘cortesía profesional’, algo que non tiveron valor para facer nin sequera os altos representantes do PP máis ‘ultramontano’ unha vez postos ante o xuiz.
Din eles, os grandes mediáticos, que o que está en xogo neste xuizo é o dereito dos xornalistas a xulgar e a valorar as noticias, de ahí que saian en defensa de Losantos, preocupados por ter que poñer a remollar as súas barbas.
Máis non, penso eu. O que ten que decidir aquí a señora maxistrada é o dereito a empregar o poder dun medio de comunicación como ariete contra os rivais, a dicir calquera cousa só para facer dano sen preocuparse de se é certo ou non, algo que certas cabeceiras da dereita semellan dispostas a defender custe o que custe.
Máis aló da falta de rigor, da rutina, da interpretación interesada e do adormecimento do sentido crítico, males comúns na prensa española e mundial, están os insultos, a agresión directa e a mentira. Son cousas ás que a lei lles debería poñer freo. E agardo sinceramente que o fagan neste caso.
Pasado xa o seu boom, as páxinas estilo ‘confidencial’, que permiten dicir calquera cousa sen esa pequena molestia de ter fontes que a confirmen, están nunha certa crise de credibilidade.
Eu persoalmente, non acabo de entender por que… Co doado que é facer un confidencial crible…
Este xornalista pasaba o outro día , á tarde, pola coñecida Rúa do Hórreo, de Santiago de Compostela, sede do poder lexislativo de Galicia, cando se cruzou coas ilustres costas do engominado presidente de certo partido político da oposición (que comeza por P e acaba por P), coas do seu secretario xeral e coas do seu voceiro parlamentario.
Era día de pleno, e de mañá o líder opositor viña de pelexar co presidente do goberno autonómico (que comeza por Tour e acaba por iño) así que este xornalista, fiel ao deber cotilla da súa profesión, puxo a orella a ver que escoitaba.
Falaban do menú do día do restaurante do lado, que estaba malo e tal. ¡Manda truco que un político de alto nivel teña que comer de menú! Para que logo digan que os deputados cobran moito…
Pero nesas, una señora que tiña toda a pinta de ir de camiño a mercar algo á Praza de Abastos, recoñeceu aos insignes representantes do seu voto e achegouse á eles, agarrando ao líder polo brazo:
- Oes, hai que ter máis sentidiño, home …
- Si, señora, e logo por que?
Lamentablemente, chegados a ese punto, este xornalista xa sobrepasara pola rúa ao grupiño e non puido escoitar máis da conversa, por aquelo de non resultar cantoso de máis. Pero enterouse do suficiente como para afirmar que minten os que din que a nova escola de políticos galegos de dereita non sabe como achegarse á xente.
Estes días, a lea que hai montada no Parlamento de Galicia está a contribuír a escurecer o noso xa de por si complicadiño sistema político, entre tanto insulto e tanta media verdade. Así que merece a pena facer un capítulo da serie Cousas que habería que contar nas noticias pero non se fai porque non queda sitio.
Di a Constitución (art. 69) que cada provincia reparte catro senadores, excepto as insulares, que reparten cinco para compensar, e Ceuta e Melilla, que teñen dous cada unha. Estes 208 senadores en total serán escollidos por sufraxio libre e democrático.
Por eles xa se votou no 9-M. En Galicia, o PP levou tres senadores en cada provincia e o cuarto en discordia foi sempre para o PSOE. Aí se reflicte o feito de que os populares son os máis votados, pese a estar agora na oposición.
Ademais, xa que o Senado é (presuntamente) unha cámara territorial, os parlamentos autonómicos poden escoller directamente alomenos un representante, e outro máis por cada millón de habitantes. Eses senadores por designación autonómica son, nesta lexislatura, 56 en toda España e quedan en mans da maioría parlamentaria.
Galicia, cos seus 2,7 millóns de habitantes, reparte tres senadores. A maioría parlamentaria, PSdeG e BNG, ven de outorgarlle un a cada un dos tres grupos con representación no Hórreo. Co cal, por Galicia, o PP ten 13 senadores, o PSOE 5 e o BNG 1.
Os moitos anos que o PPdeG tivo a maioría absoluta, adoitaban repartir dous senadores para eles e un para o segundo partido máis votado, que é o resultado de aplicar a Lei D’Hont aos votos das últimas eleccións autonómicas. Din que o facían así por consenso, pero en realidade nunca lles preguntaron o seu parecer aos outros grupos. Tiñan a maioría absoluta e podían aprobar o que lles dera a gana, así fora darse tres senadores a si mesmos.
Agora, o PSdeG e o BNG tamén aproban o que lles dá a gana. A súa opción aumenta o pluralismo no Senado, pero so é así porque ambos os dous partidos están obrigados a poñerse de acordo. Cousas do sistema.
O noso ínclito analista internacional, Iván Villarmea, falaba hai unha semana do ‘poder brando‘, dos EEUU, a súa habilidade para vender todo o que fan como un espectáculo e lograr espazos mediáticos pola anécdota e non pola análise.
Hoxe vimos unha proba de como funciona o truco, de como se pode vender unha demostración de poderío militar como xesto altruísta.
Durante a mañá, varios medios abriron as súas edicións con variantes deste titular (escollo o de El Mundo por ser moi canónico).
A xesta heroica está servida. Un satélite fóra de control que cae sobre a Terra, cun depósito cheo de gases tóxicos. O presidente dos EEUU, os sempiternos salvadores do mundo, ordena unha dificilisima operación militar para destruílo e acabar co perigo. 60 millóns de dólares para lanzar un super-mísil dende un barco cheo de xornalistas. Só dez segundos para impactar no obxecto en órbita, e unha remota posibilidade de acertarlle a pequena caixa de combustible… Canta emoción, que gráfico tan bonito imos poder colocar nas páxinas de internacional.
A historia, como todo guión de Hollywood, e tirando a inverosímil. Se o depósito de combustible era tan pequeno ¿que dano podería facer diluído a un gritón de metros de altitude? Se o satélite caía ¿no se queimaría coa fricción da reentrada da atmosfera? Se o gas tóxico de marras era hidracina, moi corrente en propulsión espacial ¿son todos os satélites e transbordadores terribles armas químicas?
Pero claro, se colle Bush e di: “Imos rebentar un satélite vello que temos por aí, así en plan peliculeiro, para fardar de mísiles e meterlle o medo no corpo aos inimigos na liberdade”, todo o mundo poñeríao como o malo da película, en vez de como heroe salvamundos. Aos chineses pasoulles hai un ano.
No xornalismo, ás veces, actualidade non deixa ver o bosque.
Ás veces énchense páxinas de análises, compatarivas, teorías e especulacións e non se sinala o contexto fundamental, porque non é novidoso, porque se da por sabido ou porque non convén.
Penso nos datos do paro polos que todo o mundo se leva as mans a cabeza dende o luns. Con todo o que se ten falado e escrito sobre eles, non lembro ter lido unha puntualizacion fundamental.
Que en España hai dúas fontes para medir o desemprego.
Unha son as listas do INEM, que se actualizan mensualmente. Dinnos cantos cidadáns se achegaron ata unha oficina de emprego para anotarse como parados.
Outra é a Enquisa de Poboación Activa (EPA), que realiza cada tres meses. É un traballo do Instituto Nacional de Estatística que consiste en preguntarlle a unhas 65.000 familias como fan para gañar os cartos.
Aínda que o primeiro dato é máis obxectivo, o segundo considerase máis fiable. A EPA non conta como parados á xente que, pese a estar anotada no INEM, realiza traballos esporádicos como dar clases particulares, facer chapuzas de albanel, redactar textos por encargo ou vender marihuana.
É dicir, que na EPA se reflicte a economía sumerxida, de sempre tan importante para os ingresos dos españois, e no INEM se reflicte a xente que busca un contrato de traballo. Segundo a EPA, en Galicia hai 96.500 parados, segundo o INEM, hai uns 160.000.
Os índices de paro que tanto medo dan son os do Instituto Nacional de Emprego correspondentes a xaneiro, un mes no que tradicionalmente sube o desemprego porque despiden a toda a xente que colleu un traballo temporal para as campañas de Nadal dos comercios.
Dende logo, non son datos bos, pero tampouco son apocalípticos, como semella crer toda a prensa de Madrid. Polo menos habería que agardar á EPA de marzo para prognosticar a fin do mundo.
Pero claro, iso é a final de mes, e xa terán pasado as eleccións.
As bolsas de todo o mundo andan a xogar a ‘Viaxe ao centro da Terra’.
É difícil avaliar porque ocorren as cousas nos mercados financieiros, templos movidos pola fe en que o diñeiro xera diñeiro nun bucle ininterrompido, e máis difícil é explicalo entre tanta xerga económica, tanto dato e tanto titular evocador do Crack do 29. Pero permítanme que faga un intento, así, de andar por casa.
As cousas non van de todo ben nos EEUU. Tiveron o lío aquel das hipotecas e o eEstado, fiel as súas ideas, puxo moreas de cartos en circulación e aplicou o ‘leissez faire’. Dende entón, sube o paro e baixan a produción industrial, o consumo interno e as exportacións.
Os brokers, de natural criaturas medoñéntas, desconfiaron. A de EEUU é a primeira economía do mundo e o maior importador de mercadorías, polo tanto ten negocios con case todos os países do mapa, especialmente cos que invaden. Unha crise norteamericana sería unha crise mundial.
Bush deixa pasar un pouco de tempo, mentres os bancos van anunciando perdas, e presenta a súa solución: baixar os impostos (nun país cunha presión fiscal ridícula) e subir a inflación (agora que o dólar cotízase a menos de 0,7 euros). Máis clásico que unha garavata de Adam Smith.
Os brokers, de natural criaturas medoñentas, entraron en pánico.
E agora, por culpa do plan probablemente erróneo dun goberno un pouco demasiado neoliberal, que nin sequera se chegou a aplicar, hai empresas perdendo moreas de cartos en todo o mundo.
Un xornalista está obrigado, moralmente, a tratar a información con honestidade, a non facer interpretacións tendenciosas dos feitos e a ser un punto escéptico co que lle contan. Poucas veces (ou nunca) se conseguen, pero son metas que hai que perseguir para facer un traballo digno.
O normal é que un teña que loitar contra a sua propia ignorancia e contra os intereses económicos do medio no que traballa para lograr un mínimo éxito. Mais hai casos nos que o peor obstáculo é o sentido do humor.
Así son as cousas do xornalismo. Ás veces parecen un contrasentido, pero quizáis só é cuestión de velas dende unha perspectiva diferente. Como non nacemos aprendidos, iremos debullando os nosos descubrimentos nesta esquina da rede.
Este xornalista pasaba o outro día , á tarde, pola coñecida Rúa do Hórreo, de Santiago de Compostela, sede do poder lexislativo de Galicia, cando se cruzou coas ilustres costas do engominado presidente de certo partido político da oposición (que comeza por P e acaba por P), coas do seu secretario xeral e coas do seu voceiro parlamentario.
