Ano 2008
Un pesqueiro vasco é secuestrado por piratas en augas somalís.
Tras 8 días de negociación, os pescadores son liberados.
O goberno congratúlase do seu gran éxito diplomático.
As axencias e medios de comunicación revelan en que ese éxito diplomático custou 1′2 millóns de dólares, aínda que se descoñece se foi o armador ou o goberno quen se fixo cargo do rescate.
A Oposición clama ó ceo e pide que se asuman responsabilidades.
Ano 2004
Anúnciase que o presidente do goberno de certo país europeo será condecorado coa medalla de Ouro do Congreso da Primeira potencia económica e militar do mundo.
Esa condecoración recibírona antes personalidades como Nelson Mandela ou Teresa de Calcuta
O goberno congratúlase do seu gran éxito diplomático.
As axencias e medios de comunicación revelan que ese éxito diplomático custou 2′3 millóns de dólares, financiados polo Ministerio de Asuntos Exteriores e entregados a un lobby de avogados encargado de promover a imaxe do presidente e conseguir as firmas necesarias.
A Oposición clama ó ceo e pide que se asuman responsabilidades.
A Diplomacia, como a fama, custa.
PD: o presidente de certo país europeo nunca chegou a recoller a medalla.
Pasado xa o seu boom, as páxinas estilo ‘confidencial’, que permiten dicir calquera cousa sen esa pequena molestia de ter fontes que a confirmen, están nunha certa crise de credibilidade.
Eu persoalmente, non acabo de entender por que… Co doado que é facer un confidencial crible…
Este xornalista pasaba o outro día , á tarde, pola coñecida Rúa do Hórreo, de Santiago de Compostela, sede do poder lexislativo de Galicia, cando se cruzou coas ilustres costas do engominado presidente de certo partido político da oposición (que comeza por P e acaba por P), coas do seu secretario xeral e coas do seu voceiro parlamentario.
Era día de pleno, e de mañá o líder opositor viña de pelexar co presidente do goberno autonómico (que comeza por Tour e acaba por iño) así que este xornalista, fiel ao deber cotilla da súa profesión, puxo a orella a ver que escoitaba.
Falaban do menú do día do restaurante do lado, que estaba malo e tal. ¡Manda truco que un político de alto nivel teña que comer de menú! Para que logo digan que os deputados cobran moito…
Pero nesas, una señora que tiña toda a pinta de ir de camiño a mercar algo á Praza de Abastos, recoñeceu aos insignes representantes do seu voto e achegouse á eles, agarrando ao líder polo brazo:
- Oes, hai que ter máis sentidiño, home …
- Si, señora, e logo por que?
Lamentablemente, chegados a ese punto, este xornalista xa sobrepasara pola rúa ao grupiño e non puido escoitar máis da conversa, por aquelo de non resultar cantoso de máis. Pero enterouse do suficiente como para afirmar que minten os que din que a nova escola de políticos galegos de dereita non sabe como achegarse á xente.
Se a incorrupto lle chaman ter unha máscara de látex na cara para que non se vexa o descomposto que está, mans de silicona, barba de pega e un equipo de bioquímicos e embalsamadores coidando de ti para que poidas ir de festa coa momia de Lennin sen que se che noten moito as enrugas, pois si, aceptamos ‘incorrupto’.
Despois dalgunhas semanas en probas, Nova+, o xornal económico do grupo El Progreso que se publica mensualmente dende novembro do 2006, pasa a integrarse na plataforma Galiciae.
Ademais dos contidos que ata o de agora se viña ofrecendo na sección de economía, refórzase con novas temáticas, o blog de actualidade económica “Dixéronme” e coa posibilidade de acceder ós PDF de Nova+.
Ademais de acceder a el da mesma forma que a anterior sección económica, pasa a estar activo o dominio NOVA-MAS.com. Así que benvida ós compañeiros.
Por fin os técnicos da Xunta viron o Pazo de Meirás máis aló do timbre. A familia Franco accedera, previa orde do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, a permitir a visita da Administración nunha data acordada por ambas partes, que non se faría pública para “respectar a intimidade dos afectados”.
Os especialistas en Patrimonio chegarón á residencia de veraneo dos Franco e entraron sen facer ruido. Saíron puntualmente ás dúas da tarde, de novo sen facer ningunha declaración, pero desta vez rodeados de xornalistas.
A data non saltou aos medios ata que os técnicos da Xunta estaban dentro de Meirás, pero cando o fixo apareceu en portada de todos os medios dixitais galegos e a meirande parte dos estatais. E agora faltan as reaccións, columnas de analistas varios, e opinadores de todo tipo.
O concepto de darlle ”publicidade” a unha actuación é difuso. Pero claro, se os Franco non tivesen pechado a porta nas narices de Patrimonio meses atrás, igual o tema non tería ocupado nin unha contraportada.
Dende ás 21h de onte mércores, Galiciae, El Progreso e o Diario de Pontevedra están a sufrir ‘dolencias’ de diversa consideración. A máis grave, a folga de servidores caídos que durou boa parte da última noite.
Desta vez, os causantes non foron os ”trasnos” de hai algún tempo, senón que un raio visitou as proximidades da redacción (moi preto da sede da SGAE, por certo…).
Eses outros seres estraños que chamamos informáticos aseguran que o servizo xa está restaurado por completo. A eles nos encomendamos. E no caso de que non sexa así, que Santa Bárbara nos asista.
(O alcalde de Vigo, Abel Caballero, cava ante a atenta mirada de José Luis Méndez, director xeral de Caixa Galicia, durante a Operación Carballo. Foto: S. Daponte)
Dixerido os nomeamentos dos ministros e perfilado a estrutura do goberno, chega a hora das valoracións:
¿Goberno continuista? Mantra número 1 do manual do bo goberno: ”Se funciona, non o toques” Mantra número 2 do manual do bo goberno: ”Se non funciona, lembra que máis vale malo coñecido que bo por coñecer”
¿Explica isto a continuidade de Magdalena Álvarez, Bermejo ou Moratinos? A medias.
Sinceramente, pouca xente -aparte dos cataláns- deberon ter tantas ganas como ZP de tirar un muñeco vudú con forma de Maleni ó foso dos caimáns. Pero cotas territoriais e presións de Manuel Chaves á marxe, o Ministerio de Fomento ten por diante meses de actividade frenética.
Keynesianismo obriga: “se a crise ves chegar, pon a obra pública a licitar”, así que case é preferible que a ‘mala coñecida’ acelere as obras antes de que o ‘bo por coñecer’ tarde medio ano en ubicarse.
Paradoxo, ¿traerá Maleni a tempo o AVE a Galicia precisamente pola desaceleración económica? Santo Tomás exclamaría “Ver para crer”. Un galego desencantado preferirá dicir que “Pos sus obras (públicas) las conoceréis”.
Así son as cousas do xornalismo. Ás veces parecen un contrasentido, pero quizáis só é cuestión de velas dende unha perspectiva diferente. Como non nacemos aprendidos, iremos debullando os nosos descubrimentos nesta esquina da rede.
Este xornalista pasaba o outro día , á tarde, pola coñecida Rúa do Hórreo, de Santiago de Compostela, sede do poder lexislativo de Galicia, cando se cruzou coas ilustres costas do engominado presidente de certo partido político da oposición (que comeza por P e acaba por P), coas do seu secretario xeral e coas do seu voceiro parlamentario.
