Touriño onte:
Poñendo a primeira pedra do corredor Brión-Noia e anunciando que “todas as rías galegas” (excepto as do Cantábrico) estarán “perfectamente comunicadas” por vías de alta capadidade co resto de Galicia no 2012.
Touriño hoxe:
Declarando que a Lei de Áreas Metropolitanas será aprobada despois das eleccións do 9-M “para evitar acusacións de electoralismo”.
A bolsa, que sitio ese.
Poderíanse dicir moitas cousas do que está a pasar nela estes días.
Pero, ás veces, un vídeo de youtube vale máis que mil palabras.
¡Y allá van de nuevo…!
Como ben verían os observadores, El Progreso, xornal irmán de Galiciae, experimenta hoxe unha forte posta ao día na súa versión papel. Na versión dixital esta posta ao día trasládase á gama cromática -abandonando o tradicional verde- e, sobre todo, a unha nova cabeceira.
Ángel Vaqueiro, responsable da edición dixital de El Progreso, explica as súas impresións desta formas as súas impresións sobre o cambio:
“Aínda recordo a cara que se nos quedou aquela mañá, a principios de setembro, en que Paco Trujillo e o seu equipo nos presentaron un avance do novo deseño de El Progreso. Cando vimos aquela cabeceira con letra de pau, como a chaman os tipógrafos, e non a gótica de sempre, contuvemos a respiración.
Fíxose un silencio atronador, ata que Paco dixo: ”Isto é unha actualización da vosa cabeceira histórica”. Moitos miraron para a parede, onde está colgada unha reprodución facsímile do número un, e respiraron.
A verdade é que o deseño que estrea este 23 de xaneiro El Progreso, no ano do primeiro centenario, racha xa dende o que parece o máis sacrosanto, a cabeceira. Recordo que Paco presentou un boceto do novo deseño coa cabeceira gótica, pero aquilo era como poñerlle a un santo dúas pistolas. O certo é que o deseño novo só vale con esta cabeceira.
Seguramente, este mércores imos descolocar a máis dun lugués. A unhas cen mil persoas, se ten razón o estudio general de medios… Bueno, serán máis, porque o que se achegue a un quiosco vai botar algo de menos. Sabido é que un non le a cabeceira do xornal que compra, senón que se guía polo conxunto das letras, a tipografía, o formato do xornal, os brancos e outras cousas.
Algún dirá que estamos tolos. Pero o certo é que a letra gótica non foi a primeira. No especial contan a historia: El Progreso empezou coa que reinterpreta agora; cambiouna por un estilo modernista 75 números despois (si, daquela os xornais eran moi impacientes), retocado preto do número 600, entre 1913 e 1920 usou a gótica, e no 1921 pasou a un modernismo esaxerado. O 1 de abril de 1921 adoptouse a letra gótica que ten acompañado a catro xeracións de lugueses.
Pero iso é pasado. Agora toca mirar cara adiante, e este cambio non vai ser só de cabeceira ou de deseño, senón que tamén vai afectar ao xeito de tratar as noticias, porque iso, contar o que pasa, é para o que serven os xornais.”
E como proba, aquí queda a viaxe polo tempo de El Progreso a través das súas diferentes cabeceiras:
E, finalmente,
Moita sorte aos compañeiros de Lugo nesta nova etapa.
Infojobs, un dos portais de internet máis consultados á hora de buscar emprego, colga unha oferta para un posto de secretaria de dirección en Madrid. E coma en toda oferta, quen quixese optar ó posto debía reunir uns requisitos: vehículo propio, dominio de idiomas, experiencia, e bla bla bla. Ata aquí, todo normal.
Pero a última das liñas que viña encabezada polo ladiño ‘Requisitos mínimos’, hai un que chama a atención. A futura personal assistant, como reza a oferta, deberá ter unha “ideoloxía conservadora”. E por se os candidatos teñen algunha dúbida do que isto significa, a empresa aclara entre parénteses: “Afín a partidos de dereitas”.
Por se alguén o dubidaba, agora queda claro. A ideoloxía tamén conta á hora de poñerse a traballar. Dentro de nada será campo obrigatorio a encher no currículo de que pé coxea cadaquén.
As bolsas de todo o mundo andan a xogar a ‘Viaxe ao centro da Terra’.
É difícil avaliar porque ocorren as cousas nos mercados financieiros, templos movidos pola fe en que o diñeiro xera diñeiro nun bucle ininterrompido, e máis difícil é explicalo entre tanta xerga económica, tanto dato e tanto titular evocador do Crack do 29. Pero permítanme que faga un intento, así, de andar por casa.
As cousas non van de todo ben nos EEUU. Tiveron o lío aquel das hipotecas e o eEstado, fiel as súas ideas, puxo moreas de cartos en circulación e aplicou o ‘leissez faire’. Dende entón, sube o paro e baixan a produción industrial, o consumo interno e as exportacións.
Os brokers, de natural criaturas medoñéntas, desconfiaron. A de EEUU é a primeira economía do mundo e o maior importador de mercadorías, polo tanto ten negocios con case todos os países do mapa, especialmente cos que invaden. Unha crise norteamericana sería unha crise mundial.
Bush deixa pasar un pouco de tempo, mentres os bancos van anunciando perdas, e presenta a súa solución: baixar os impostos (nun país cunha presión fiscal ridícula) e subir a inflación (agora que o dólar cotízase a menos de 0,7 euros). Máis clásico que unha garavata de Adam Smith.
Os brokers, de natural criaturas medoñentas, entraron en pánico.
E agora, por culpa do plan probablemente erróneo dun goberno un pouco demasiado neoliberal, que nin sequera se chegou a aplicar, hai empresas perdendo moreas de cartos en todo o mundo.
Titular e foto vistos na portada en papel de “La Gaceta de los Negocios”:
“ZP agita el fantasma de la abstención”
Con ese tremendo sable láser, a ver que espectro é o guapo que se lle resiste…
Post Mortem: Por certo, a foto é de Kai Fösterling, da axencia EFE. Nunca deixará de impresionarme o sexto sentido dos fotógrafos para buscar o “instante decisivo”…
E seguimos de eleccións. Se en visitas anteriores os desencontros entre o ministro e a conselleira de Cultura xa deron que falar, quizais mañá, na enésima visita do cabeza de lista do PSOE pola Coruña para as Eleccións Xerais, descubramos novas debilidades do noso presidente.
(Molina, nunha das súas conversas imaxinarias coa conse. Foto: Otto. AGN)
As previsións que chegaron á redacción suscitaron, cando menos, confusión. Por un lado, os do Ministerio din que será César Antonio Molina quen presida a xuntanza do Consello do Plan Xacobeo, e por outro, dende a Xunta afirman que a presidencia da reunión recaerá en Touriño. Quen levará os pantalóns?
Á espera de descubrir as galas previstas para mañá pola titular autonómica de Cultura, Blanco e Bugallo xa deixaron claras as súas posturas… Veremos se combinan co ton da gravata do ministro.
Zapatero gañou as eleccións hai catro anos e a primeira promesa estrela que lle presentou aos medios foi crear un Ministerio da Vivenda. Catro anos despois, os alugueres están polas nubes, as manifestacións por unha vivenda digna seguen nas rúas, e as hipotecas continúan no ‘top-ten’ das listaxes de “maiores preocupacións de”.
Seguindo coa tendencia de crear ministerios como solución aos grandes problemas da cidadanía, Rajoy anuncia un Ministerio da Familia para cando gañe as eleccións. Cales serán as medidas ministeriais de fomento da familia?, crearase un rexistro único de familias protexidas?, se non tes familia, subvencionaracha o ministerio?
En calquera caso, como a medida teña o mesmo éxito que o Ministerio de vivenda, Rajoy vai acabar excomulgado polo menos.
Despois de ter que ter que completar unha enxeñería e desempolvar o quimicefa para entender o poder destrutivo do ácido bórico ou os vínculos de “El Chino”do irmán do cuñado do vendedor de txapelas do guarda de Mina Conchita, agradécese un xiro comunicativo que permita unha maior comprensión, unha linguaxe máis común e menos técnica no xornalismo de
investigación…
Titular na portada de ‘El Mundo’, mércores 9 de xaneiro do 2007
Ollando hoxe as axencias de información non deixa de resultar rechamante que a busca de informacións sobre ETA dea máis resultados sobre as opinións duns e doutros sobre as lesións que presenta un dos detidos que sobre o achádego de dous zulos con diverso material explosivo da banda terrorista.
A operación da Garda Civil supón un importante golpe a ETA en España, pero é posible que na lembranza colectiva queden máis gravados os outros golpes que recibiu un dos presuntos terroristas durante a súa detención. Ás veces unha non pode evitar pensar que feitos coma este outorgan argumentos aos asasinos.
Así son as cousas do xornalismo. Ás veces parecen un contrasentido, pero quizáis só é cuestión de velas dende unha perspectiva diferente. Como non nacemos aprendidos, iremos debullando os nosos descubrimentos nesta esquina da rede.