Arquivo de Dec, 2007.
Dec
20
Esta semana arrincaba con dúas noticias que centraron a atención dos medios. A primeira referíase á Conferencia de París, a reunión internacional de doantes na procura de fondos para a construción do futuro estado palestino.
A segunda alertaba do novo romance de Nicolás Sarkozy. O presidente francés volveu á idade do pavo e paseou por Eurodisney coa cantante e ex modelo Carla Bruni. Outra tentativa de Sarkozy para tapar o sol cun dedo.
E conseguiuno. Igual que fixera canda a folga dos transportes anunciando o seu divorcio nunha eficaz manobra de despiste.
Desta vez a ‘verdade incómoda‘ era Gaddafi. A recepción cos brazos abertos dispensada nun país democrático a un ditador para que imparta leccións sobre dereitos humanos esperta críticas. Unha foto do apertón de mans con este señor deixa unha mancha. E para limpala está Carla Bruni.
Na Conferencia de París estaba en xogo o futuro de milleiros de persoas. A súa supervivenza. A noticia abriu as seccións de Internacional o luns, pero o martes xa non era noticia. Non interesaba.
O novo lío amoroso do presidente francés segue enchendo páxinas. Este man a man mediático, entre Palestina e Bruni, gañouno Sarkozy por goleada.
Dec
20
Ante un titular coma este:
“Al Qaeda organiza unha entrevista dixital co seu número 2″
o audaz xornalista 2.0 pregúntase:
…
“E onde demo xeolocalizo un encontro virtual co suposto cerebro da organización terrorista máis perseguida pola T.I.A C.I.A?”
…
Dec
18
Un xornalista está obrigado, moralmente, a tratar a información con honestidade, a non facer interpretacións tendenciosas dos feitos e a ser un punto escéptico co que lle contan. Poucas veces (ou nunca) se conseguen, pero son metas que hai que perseguir para facer un traballo digno.
O normal é que un teña que loitar contra a sua propia ignorancia e contra os intereses económicos do medio no que traballa para lograr un mínimo éxito. Mais hai casos nos que o peor obstáculo é o sentido do humor.
“Non sabes con quen te metes, son xuiz”
A frase non se lle atribue ao xuíz Dredd, senón ao xuíz Roberto García-Calvo, o que se di un gran tipo
Dec
18
É curioso como cada ano a prensa galega asiste (asistimos) ás decisións da Academia do Cine Español como ao final da liga. Nese momento, deixan de existir os rivalismos entre Celta e Dépor (ou o seu equivalente) e simplemente nos vale con que algún dos agraciados bailase na súa vida unha muiñeira.
É a época para sentir unha especie de “orgullo nacional” por aquilo que durante o ano pasou sen pena nin gloria polas pantallas (as que quedan e nas que deixan).
A Academia valora do cine galego a animación e as curtametraxes, categorías que no día a día das televisións e das nosas opcións na taquilla se equiparan a “equipo de alevíns” e “segunda división B”. Como se demostrou cando, postos a alixeirar a gala, as curtas foran consideradas o máis prescindible.
Mentres, aquí se debate se tirar cara o modelo de El orfanato (máis comercial) ou cara o de Las 13 rosas (máis identitario). Veremos se nos Mestre Mateo atopamos esa mesma batalla.
___
PostMortem: Unha mala nova para Santiago e os amantes do cine. Pechan os Multicines Compostela. A capital galega queda así sen outro espazo de exhibición tralo peche este mesmo ano da Sala Yago, que ofrecía cine en versión orixinal. Só os Valle-Inclán e Cinesa-Área Central persisten en Santiago fronte ao peche paulatino de varias salas en Galicia.
Dec
15
Os “trasnos da electrónica” (que tamén adoptan nomes e formas variables como ‘Gremlins’, ‘Virus’ ou ‘Windows’) viñan seguramente de ter festa rachada cando a tomaron co noso servidor o pasado sábado.
Non houbo forma de botalos da redacción ata primeira hora da tarde, así que Galiciae.com non estivo accesible ou só era posible entrar despois de varios minutos de espera.
Desculpen polo tanto as molestias.
Dec
14
O Partido Popular abriu esta semana unha incógnita sobre o canon dixital. Vanse pronunciar a favor ou en contra da taxa? Os do PP, tan dados a votar en bloque no Congreso, teranse que poñer de acordo o luns sobre o ‘erro’ que cometeron os seus senadores.
E Mariano Rajoy, que hoxe se posicionou en contra do canon dixital, terá que convencer aos deputados do seu grupo se quere gañarse as simpatías (e quizais os votos) dos máis de 1.300.000 cidadáns que asinaron en contra do gravame. Moitos máis que os 66.000 asociados cos que conta aproximadamente a SGAE.
Pero non pensemos que Rajoy sacrificará os votos duns polos dos outros. Un home que practica con tanta facilidade o “consenso” na política pretende buscar un “pacto” entre todas as partes: consumidores, vendedores, produtores, artistas, intelectuais… para crear unha Axencia da Propiedade Intelectual, por agora indefinida como promesa electoral.
O que si está claro é que Mariano Rajoy sabe sumar.
Dec
13
O retorno aos medios do Debate, con maiúsculas? Cando xa se converteu en habitual que os políticos solten nas roldas de prensa os seus monólogos sen molestarse en contestar aos xornalistas, case supón unha alegría ese par de “Zapatero versus Rajoy” acordados para antes das Xerais de marzo.
A ‘anormalidade’ destes últimos anos (González e Aznar foron os últimos en verse as caras en televisión, en 1996) fai que valoremos como un regalo o que case debería considerarse un dereito.
Pero tampouco sexamos ilusos. O debate vese forzado polas circunstancias, cun Rajoy necesitado de calquera oportunidade para mellorar a súa valoración pública e un Zapatero que sabe que a súa imaxe de “talantosa” non soportaría repetir o rídiculo do PP de hai catro anos.
Por outra parte será difícil que os debates teñan algunha influencia no resultado se quedan nas mans dos consultores e asesores de imaxe, autómatas que acostuman a ‘encorsetar’ cada segundo do tempo e cada centímetro do plató. Lóxico que ningún candidato nos seus cabales se tire á piscina sen guión, pero para que estes foros sexan de interese, son necesarias máis doses de espontaneidade e menos papeis.
Por último, resulta lamentable a simplificación da realidade política reducindo todos os debates a un simple cara a cara. PSOE e PP representan a unha ampla parte do electorado, pero nin o sistema español é bipartidista nin estas son unhas eleccións presidenciais, por moito que conten con esa deriva.
Nunha das tertulias radiofónicas máis escoitadas, algún colaborador incluso suxería incluso a posibilidade de realizar un debate múltiple para os candidatos de “segunda división” (cita textual) que non entorpecese o debate principal. “Non me negaredes que un cara a cara ten moito máis morbo dende un punto de vista xornalístico”, reiteraba o presentador.
Pena que a realidade sexa teimuda e que a día de hoxe os candidatos da “Liga de Campións” seguramente acaben dependendo dos fontaneiros de 2ª.
En todo caso, benvidos sexan todos os debates, e canto máis, mellor. Pero non saiamos aínda á rúa a festexar a chegada da Política 2.0…
Dec
12
Dende que Fernando Alonso e McLaren Mercedes rescindiron o contrato que os unía, a prensa colocou ó asturiano en case tódalas escuderías de cara á vindeira tempada. Dando un xiro de moitos graos, nas últimas semanas os xornais falaban de que non correría con ninguén. Os medios fixéronse eco das declaracións do piloto escocés de Red Bull, David Coulthard, e comezouse a barallar a posibilidade dun ano sabático.
O seguinte paso foi falar do enlace cun dos catro volantes que agardaban máis firmemente polo ovetense, Renault, Honda, Toyota e Red Bull. Pero o contrato sería só por un ano, xa que Alonso quería fichar por Ferrari na vindeira tempada.
Finalmente, as dúbidas despexáronse e a escudería que aprobeitará o tirón do asturiano será Renault. De súpeto, “despistámonos” e o ano sabático ou a duración do contrato deixaron de importar. Os plumillas fomos ó que nos interesaba: o soldo. Canto cobraría Alonso?
O baile de cifras oscilou os “25 ou 35 millóns de euros” que recibiría segundo Televisión Española (dez arriba ou dez abaixo…), os 42 que lle pagaría AS, ou os menos de 16 que gañaría segundo Manel Serras, o especialista do diario El País. Sen esquecer os 35 que cobraría segundo a maioría da prensa. Galiciae incluído.
Para os xornalistas semellou fundamental dar unha cifra, aínda que estivese e siga a estar sen confirmar. Cando falamos dos atentados de onte en Arxel ou desta mañá en Iraq dicimos que hai “decenas” de mortos e ficamos tranquilos. Decenas. Moitos. Que máis ten cantos? Pero con Alonso hai que afondar máis.
E afondando, boa parte dos xornais converteron ó asturiano no piloto máis pagado da historia no tempo que leva redactar unha noticia. Seguro que o agora retirado Schumacher non concorda co dato. O alemán cobrou na súa última tempada na Fórmula 1 a frioleira de 46 millóns.
De confirmarse algún día o soldo de 35 millóns por ano, Alonso sería, efectivamente, o piloto mellor pagado. Pero non da historia, senón da parrilla. Ás veces, a présa e o afán por dalo todo xóganos unha mala pasada. E de “pequenos despistes” facemos grandes portadas.
Dec
11
O tráfico causa 6.000 mortos ao ano no Estado.
Os accidentes laborais, unha media de mil mortos.
As enfermidades cardiovasculares causan algo así como 130.000.
Ningunha desas tres cousas adoita entrar entre as preocupacións dos españois, esas que canta o CIS cada ano, aínda que as dúas primeiras poderíanse evitar cun pouco de esforzo.
Nesa lista, o terrorismo é un clásico. E iso que nos últimos sete anos causou unha media de 0,6 mortos por cada 365 días.
Así a todo, os terroristas dan máis medo que o colesterol e os coches. E quedan mellor nas fotos e nos titulares.
Por iso, cando uns raparigos poñen un petardo na praza da vila, por esa inclinación cara a falcatruada que acompaña de sempre aos exemplares novos de homo sapiens, saen correndo a Garda Civil, os Tedax, a Delegación do Goberno e quen estea de garda.
E por iso, a cousa acaba sendo portada dos medios, aínda que non sexa máis que para explicar que foi unha falcatruada.
Dec
4
Na transformación de Xeración Web a Galiciae, un dos puntos chaves que ocupou máis tempo de reflexión foi, como non podía ser menos, o idioma. Como moitos sabedes, Xeración editábase exclusivamente en galego, cuestión coa que por certo, estabamos moi satisfeitos da e que non renegamos nunca.
Por outro lado, Galiciae.com non é só unha cabeceira, senón tamén un dos ‘engranaxes’ da nova plataforma web Grupo El Progreso, medios dixitais que ata o de agora se editaban exclusivamente en español.
Era natural que cada medio fose reticente á hora de dar un xiro na súa “política lingüística”. Por outro había consenso en que tiñamos que actuar de xeito coordinado.
A solución foi salomónica. Toda a plataforma dispón de dúas versións, unha en galego e outra en castelán. Os redactores da Plataforma Galiciae (de momento Galiciae.com, El Progreso de Lugo e Diario de Pontevedra) teñen a opción de escribir o texto orixinal no idioma que prefiran ou que se axuste a política do seu medio. Despois debe traducilo, revisalo, corrixilo e publicalo.
Poderiamos dicir que os xornalistas traducimos “a man” os textos sen facer uso dos tradutores automáticos pero isto, ademais dunha mentira, sería completamente ilóxico. Hoxe en día hai ferramentas suficientemente potentes que facilitan ese labor. Iso si, a revisión previa á publicación é fundamental e a disciplina e neste proceso será básico para o funcionamento correcto do sistema. Non facelo é responsabilidade de cada redactor e por extensión, de cada medio.
Configuración da área persoal
Sabíamos de sobra que algunha xente se molestaría ó ver que Xeración/Galiciae pasa de ser un medio exclusivamente galego a outro bilingüe. Sentímolo, pero non compartimos esa opinión. Os contidos seguen a ser accesibles en galego e o único que facemos é engadir a posibilidade de consultalos tamén en español, abrindo o abano de opcións sen ter que renunciar a nada.
Por outra parte, os lectores de información en galego temos agora novas posibilidade ó poder consultar na nosa lingua os informacións de El Progreso e do Diario de Pontevedra, nunhas versións que de seguro irán mellorando co tempo.
Tamén atopamos certa confusión sobre o idioma predeterminado. Galiciae.com non ten unha versión por defecto, xa que a páxina se carga segundo a configuración do navegador. Ademais, os usuarios rexistrados poden configurar na súa área persoal o idioma no que queren cargar a páxina. En canto á opinión -artigos e blogs- só serán accesibles na súa versión orixinal.
